نخواهد بود . اگر کسی گمان کند که تحصیل رضا و خشنودی خدای متعال راهی‌ دارد و تحصیل رضا و خشنودی فرضا امام حسین ( ع ) راهی دیگر دارد و هر یک‌ از این دو ، جداگانه ممکن است سعادت انسان را تأمین کند ، دچار ضلالت‌ بزرگی شده است . در این پندار غلط چنین گفته می‌شود که خدا با چیزهایی‌ راضی می‌شود و امام حسین ( ع ) با چیزهایی دیگر ، خدا با انجام دادن‌ واجبات مانند نماز ، روزه ، حج ، جهاد ، زکات ، راستی ، درستی ، خدمت‌ به خلق ، بر به والدین و امثال اینها و با ترک گناهان از قبیل دروغ ، ظلم ، غیبت ، شرابخواری و زنا راضی می‌گردد ولی امام حسین ( ع ) با این‌ کارها کاری ندارد ، رضای او در این است که مثلا برای فرزند جوانش علی‌ اکبر ( ع ) گریه و یا لااقل تباکی کنیم ، حساب امام حسین از حساب خدا جداست . به دنبال این تقسیم چنین نتیجه گرفته می‌شود که تحصیل رضای خدا دشوار است ، زیرا باید کارهای زیادی را انجام داد تا او راضی گردد ولی‌ تحصیل خشنودی امام حسین ( ع ) سهل است ، فقط گریه و سینه زدن ، و زمانی‌ که خشنودی امام حسین ( ع ) حاصل گردد او در دستگاه خدا نفوذ دارد ، شفاعت می‌کند و کارها را درست می‌کند ، حساب نماز و روزه و حج و جهاد و انفاق فی سبیل الله که انجام نداده‌ایم همه تصفیه می‌شود و گناهان هر چه‌ باشد با یک فوت از بین می‌رود ! اینچنین تصویری از شفاعت نه تنها باطل و نادرست است بلکه شرک در ربوبیت است و به ساحت پاک امام حسین ( ع ) که بزرگ ترین افتخارش " عبودیت " و بندگی خداست نیز اهانت است همچنانکه پدر بزرگوارش از نسبتهای " غلاش " سخت خشمگین می‌شد و به خدای متعال از گفته‌های آنها پناه می‌برد . امام حسین ( ع ) کشته نشد برای اینکه - العیاذ بالله - دستگاهی در مقابل دستگاه خدا یا شریعت جدش رسول خدا بوجود آید ، راه‌ فراری از قانون خدا نشان دهد . شهادت او برای این نبوده که برنامه عملی‌ اسلام و قانون قرآن را ضعیف سازد . بر عکس ، وی برای اقامه نماز و زکات‌ و سایر مقررات اسلام از زندگی چشم پوشیده به شهادت تن داد .
خود حضرت در فلسفه قیامش می‌فرماید : « و انی لم اخرج اشرا و لا بطرا و لا مفسدا و لا ظالما ، و انما خرجت‌ لطلب الاصلاح فی امة جدی ، ارید ان آمر بالمعروف و انهی عن المنکر » [١].
" من از روی هوس و جاه طلبی قیام نکرده‌ام ، خروج و قیام من به منظور اصلاح در امت جدم می‌باشد ، می‌خواهم که به نیکی امر کنم و از بدی نهی‌ نمایم " .

[١] نفس المهموم ، ص . ٤٥