اقتصاد دستش به طرف ملت دیگر دراز باشد اسیر و برده او است و اعتباری‌ به تعارفهای دیپلماسی معمولی نیست . به قول نهرو : " ملتی مستقل است که جهش اقتصادی داشته باشد . " علی علیه السلام می‌فرماید : « احتج الی من شئت تکن اسیره ، استغن عمن شئت تکن نظیره ، أحسن الی‌ من شئت تکن امیره » [١] .
[ محتاج هر که شوی اسیر او خواهی بود ، بی نیاز از هر که گردی با او برابر خواهی شد ، و هر که را مورد نیکی و احسان خود قرار دهی فرمانروای‌ او خواهی شد ] .
اگر ملتی کمک خواست و ملتی دیگر کمک داد خواه ناخواه اولی برده و دومی آقاست . چقدر جهالت و حماقت است که آدمی ارزش سلامت بنیه‌ اقتصادی را درنیابد و نفهمد اقتصاد مستقل یکی از شرائط حیات ملی است .
این یک مطلب .
مطلب دیگر اینکه اسلام همواره روش وسط و معتدل را پیش می‌گیرد ، و این‌ جهت ناشی از جنبه همه جانبه بودن اسلام است . دو روش افراطی و تفریطی‌ به چشم می‌خورد ، یکی اساسا ارزش سلامت بنیه اقتصادی را درک نمی‌کند و طرفدار فقر است و خیال می‌کند همین طور که فقر برای فرد عیب نیست برای‌ جامعه هم عیب نیست ، اولا برای فرد هم به یک معنی عیب است و اگرهم‌ برای فرد عیب نباشد برای اجتماع عیب است ، و دیگری که به ارزش اقتصاد پی برده است دیگر همه چیز را فراموش می‌کند و معتقد است منبع در آمد ، تمایلات بشر است و هر چیزی که تقاضایش وجود داشت و

[١] غرر الحکم ، چاپ دانشگاه تهران ، ج ٢ ، ص . ٥٨٤