«بيّنات» يعنى معجزات و دلائل عقلى، «كتاب»، يعنى كتاب‌هاى آسمانى، و «ميزان»، يعنى معيار سنجش ارزش‌ها و ضدارزش‌ها، و «حديد»، يعنى سلاح و ابزار جنگى؛ همچنان كه اميرمؤمنان عليه السلام در تفسير اين آيه مى‌فرمايد:
«السِّلاحُ وَغَيْرَ ذلِكَ.» [منظور، اسلحه و جز آن است.] «١» از آيات قرآنى كه پيشينه تاريخى جهاد و مبارزه مسلّحانه در سيره انبيا را بيان مى‌كنند، اين آيه شريفه است:
«وَكَأَيِّنَ مِنْ نَبِيٍّ قَاتَلَ مَعَهُ رِبِّيُّونَ كَثِيرٌ فَمَا وَهَنُوا لِمَا أَصَابَهُمْ فِي سَبِيلِ اللّهِ وَمَا ضَعُفُوا وَمَا اسْتَكَانُوا وَاللّهُ يُحِبُّ الصَّابِرِينَ» «٢» چه بسيار پيامبرانى كه مردان الهى بسيارى به همراهشان جنگيدند! آنان هيچ گاه در برابر آنچه در راه خدا به آنان مى‌رسيد، سست و ناتوان نشدند [و تن به تسليم ندادند]، و خداوند استقامت‌كنندگان را دوست دارد.
واژه «كايّن» [: چه بسيار] بيانگر آن است كه پيامبران بسيارى در راه انجام رسالت خويش به ناچار به مبارزه مسلّحانه با دشمنان دست زده و براى نابودى باطل در جهاد با باطل‌گرايان سستى نورزيده‌اند.
از ميان پيامبران الهى نام شمارى از آنان كه در راه گسترش دعوت خويش دست به جهاد و مبارزه نظامى زده‌اند، در قرآن كريم آمده است كه در زير به برخى از آنان اشاره خواهد شد:
حضرت ابراهيم (ع)
از پيامبر اكرم (ص) روايت شده است:
نخستين كسى كه دست به جهاد در راه خدا زد، ابراهيم خليل (ع) بود؛ آن گاه كه سپاه روم، لوط (ع) را به اسارت گرفته بودند و ابراهيم (ع) با جهاد خويش، او را از دست آنان آزاد ساخت. «٣»