راجع به نطق ایشان در سازمان ملل و سانسور رسانه های گروهی که امروز هم مورد حمله هستند، باید بگویم ایشان خیلی رندانه می خواهند این حملات را به حساب امروز بگذارند. رسانه های گروهی در آن زمان در اختیار صادق قطب زاده بود که عضو نهضت آزادی است.»

سپس مهندس بازرگان هم دراین باره تذکراتی داد و گفت: «در آغاز خواهش می کنم حتی اگر منکر وجود خدا شدم سخنان مرا قطع نکنید. اولاً اول مقامی که شخصاً علیه پناه دادن شاه به امریکا اعتراض کرد، دولت موقت بوده و وزارت خارجه؛ پیش از آنکه در هیچ اعلامیه یا راه پیمایی این مسئله مطرح شود. ثانیاً، سیاست خارجی دولت در شورای انقلاب طی دو یا سه جلسه با حضور وزیر خارجه و پیش از طرح آن، در هیئت دولت مشخص شده بود. در آنجا آقایان دررابطه با ابرقدرت ها نظرات و نکاتی بیان داشتند ولی بیشتر روی روابط با کشورهای هم جوار تأکید می شد. سیاست ما با ابرقدرت ها براساس موازنه منفی بود. اما علاوه بر شورای انقلاب، رئوس مسائل اعم از اقتصادی و سیاسی و... با امام مطرح می شد، اما جزئیات را طرح نمی کردیم. سه دفعه به خصوص راجع به امریکا خدمت رسیدم، یک یا دو بار با وزیر دفاع وقت و با حضور آقای یزدی راجع به روابط با امریکا و یک بار یا بیشتر روی سفارش لوازم و قطعات یدکی به امام گفتم: آیا ما به کلی وسایل را کنار بگذاریم یا راجع به قطعاتی که قبلاً خریداری شده صحبت کنیم؟ فرمودند که: "نه، فعلاً احتیاج هست و این کار را بکنید ولی باید افکار عمومی را هم برای ادامه روابط در این وضع محدود و فرضی آماده بکنید." حالا ممکن است بعضی ها بگویند دروغ می گویی و امام این را نفرموده اند. این صحبت با حضور وزیر دفاع و دیگران بوده و ما از ایشان کسب اجازه کرده بودیم. ...» در اینجا سیدحسین پور میرغفاری (موسوی تبریزی)، حاکم شرع دادگاه تبریز و نماینده تبریز، اظهار کرد: «روز اول آقای بازرگان اگر یادتان باشد اینجا آمد و به همه آقایان گفت که امام اجازه دادند که حتی اگر نیم وزراء بی نماز هم باشند و اگر در دولت های قبلی هم شرکت داشته باشند، عیب ندارد. من عین این جمله را خدا شاهد است از خودِ امام پرسیدم که آیا شما چنین حرفی فرموده اید؟ امام به این لفظ فرمودند: "دروغ می گوید."»[١]

[١] همان، صص٣ و ٦؛ و - روزنامه انقلاب اسلامی، ٢٩/٦/١٣٥٩، ص٣؛ و - روزنامه کیهان، ٢٩/٦/١٣٥٩، ص٣.