الکلام الغنی؛ شرح فارسی بر باب اول مغنی - ذهنی تهرانی، سید محمد جواد - الصفحة ١٩٨ - جواب مصنف از استدلال دوم ابو حيان

يحكمها: منصوب است به ان مقدره و تقدير: و اسئلكما ان يحكما مى‌باشد.

منّى: جار و مجرور، متعلق به « يحكما » .

السّلام: مفعول است براى « يقران » .

واو: عاطفه.

ان: ناصبه.

لا تشعرا: فعل مضارع مجزوم به لاء ناهيه، صيغه تثنيه مذكر حاضر، متعدى، معطوف به « تقرآن » .

احدا: مفعول براى « تشعرا » .

قوله: انّها ان الناصبه اهملت الخ: ضمير در « انّها » به « ان » راجع بوده و اين عبارت مقول قول بصريّين مى‌باشد.

قوله: و ليس من ذلك: مشاراليه « ذلك » ان ناصبه و مصدريّه مى‌باشد.

قوله: و لا تدفّنى فى الفلاة فاننى الخ:

تجزيه و تركيب‌

لا: ناهيه، عامل جزم، مبنى.

تدفّننى: فعل مضارع مجزوم به « لا » ، صيغه مفرد، مذكر حاضر متصل به نون و تابه و نون تأكيد مثقله، ثلاثى مجرد، از باب ضرب، يضرب متعدى، معلوم، صحيح، معرب.

فى الفلاة: جار و مجرور، متعلّق به « تدفننى » .

فاء: رابط.

انّنى: از حروف مشبهة بالفعل با اسمش.

اخاف: فعل مضارع، صيغه متكلم وحده، ثلاثى مجرد از باب علم، يعلم، اجوف واوى، لازم، معلوم، خبر براى « انّ » .