الکلام الغنی؛ شرح فارسی بر باب اول مغنی - ذهنی تهرانی، سید محمد جواد - الصفحة ١١١ - مسئله دوم در بيان معناى اذن

معه: مضاف و مضاف‌اليه، خبر براى « كان » .

من: زائده و براى تأكيد عموم مى‌باشد.

اله: اسم كان.

اذن: جواب است براى « لو » مقدّر.

لام: براى تأكيد.

ذهب: فعل ماضى.

كل اله: مضاف و مضاف‌اليه، فاعل براى « ذهب » .

باء: بمعناى « الى » .

ما: موصوله، مجرور به « با » ، متعلق به ذهب.

خلق: فعل ماضى، مفرد، مذكر، غائب، صله و عائد براى « ما » .

واو: عاطفه و معطوف‌عليه « ذهب » مى‌باشد.

لام: براى تأكيد.

على: فعل ماضى، مفرد، مذكر، غائب، ثلاثى مجرد از باب نصر، ينصر، لازمه، معلوم.

بعضهم: مضاف و مضاف‌اليه، فاعل براى « على » .

على: حرف جارّ.

بعض: مجرور به « على » متعلق به « على » .

قوله: حيث جائت بعدها اللّام: ضمير در « بعدها » به اذن راجع است.

قوله: فقبلها لو مقدّرة ان لم تكن ظاهرة: ضمير در « قبلها » به اذن عود كرده و ضمير در « لم تكن» به لو برمى‌گردد.

متن: المسألة الثالثة: في لفظها عند الوقف عليها، و الصحيح أن نونها تبدل ألفا، تشبيها لها بتنوين المنصوب، قيل: يوقف بالنون؛ لأنها كنون لن و إن،