الکلام الغنی؛ شرح فارسی بر باب اول مغنی - ذهنی تهرانی، سید محمد جواد - الصفحة ٣٥ - حرف الف

امره: مضاف و مضاف‌اليه، مجرور به « لام » متعلّق است به سميع.

سميع: بصيغه صفت مشبهه، خبر براى « انّ » .

فاء: حرف عاطف، معطوف عليه « دعانى » .

ما: نافيه، غير عامل.

ادرى: فعل مضارع، صيغه متكلّم وحده و ضمير مستتر در آن فاعلش مى‌باشد.

همزه: از ادات استفهام.

رشد: مصدر، مبتداء.

طلابها: مضاف و مضاف‌اليه، فاعل براى مصدر و مصدر با فاعلش باضافه معادل محذوف كه « ام غى» باشد سدّ مسدّ مفعولين براى « ادرى » .

قوله: و نظيره فى مجيى‌ء الخبر: يعنى و نظير قوله تعالى‌ امّن هو قانت آناء الليل‌ .

قوله: افمن يلقى فى النار الخ‌ : آيه (٤٠) از سوره فصلّت.

تجزيه و تركيب‌

أ: از ادات استفهام.

فاء: عاطفه.

من: موصوله، مبتداء.

يلقى: فعل مضارع مجهول و ضمير مستتر در آن نائب فاعلش بوده و جمله فعليه صله است براى « من » .

فى النار: جار و مجرور، متعلّق به « يلقى » .

خير: خبر است براى « من » .

ام: حرف عاطف، معطوف عليه « من يلقى» مى‌باشد.

من: موصوله، مبتداء.

يأتى: فعل مضارع، صله و عائد براى « من » .