الکلام الغنی؛ شرح فارسی بر باب اول مغنی - ذهنی تهرانی، سید محمد جواد - الصفحة ٢٠٥ - قسم دوم از اقسام«ان» حرفيه

واو: حاليه، غير عامله، مبنى.

انت: ضمير منفصل مرفوع، مبتدأ.

صديق: خبر براى « انت » و جمله « و انت صديق» جمله حاليه مى‌باشد كه محلّا منصوب است.

قوله: و هو مختص بالضرورة: ضمير « هو » به ثبوت اسم ان راجع است.

قوله: و لا يجوز افراده: يعنى افراد خبر.

قوله: فيجوز الامران: مقصود از « الامران » افراد و جمله آوردن خبر مى‌باشد.

قوله: و قد اجتمعا فى قوله: ضمير در « اجتمعا » به افراد و جمله آوردن راجع است.

قوله: بانك ربيع و غيث مريع الخ:

تجزيه و تركيب‌

ان: مخفّفه از مثقله.

ك: ضمير متصل منصوب، اسم براى « ان » .

ربيع: خبر براى « ان » .

واو: عاطفه.

غيث: معطوف به « ربيع » ، موصوف.

مريع: صفت براى « غيث » .

واو: عاطفه.

انك: مخففه از مثقله و كاف اسمش بوده و آن با اسم و خبرش معطوف است به انك ربيع.

هناك: ظرف زمان، متعلق به « تكون » ظرف لغو.

تكون: فعل مضارع، مفرد، مذكر، حاضر، از افعال ناقصه، ضمير « انت » اسمش بوده و « الثمالا » خبرش مى‌باشد و جمله « تكون الثمالا» خبر است براى « انك » .