الکلام الغنی؛ شرح فارسی بر باب اول مغنی - ذهنی تهرانی، سید محمد جواد - الصفحة ١٠١ - (أيا)

نعمان: مضاف‌اليه.

باء: حرف جار، بمعناى قسم.

اللّه: مجرور به « باء » ، متعلق به « اقسم » .

خليّا: فعل امر، صيغه، تثنيه، مذكر، حاضر، متعدى.

نسيم: مضاف، مفعول براى « خليّا » .

الىّ: جار و مجرور، متعلق به « يخلص » .

قوله: فاصاخ يرجو ان يكون حيا:

تجزيه و تركيب‌

فاء: عاطفه.

اصاخ: فعل ماضى، مفرد، مذكر، غائب و ضمير فاعل در آن مستتر است.

يرجو: فعل مضارع، مفرد، مذكر، غائب و ضمير فاعل در آن مستتر است محلا منصوب است تا حال باشد از فاعل « اصاخ » .

ان: حرف ناصب.

يكون: فعل مضارع، از افعال ناقصه، ضمير مستتر در آن اسمش مى‌باشد.

حيا: خبر براى « يكون » و جمله « ان يكون حيا» در تأويل مصدر، محلّا منصوب است تا مفعول براى « يرجو » باشد.

واو: عاطفه و معطوف‌عليه « يرجو » مى‌باشد.

يقول: فعل مضارع و ضمير فاعلى در آن مستتر است.

من: حرف جار.

فرح: مجرور به « من » متعلق به « يقول » .

هيا: از ادات نداء.

ربّا: مناداى مضاف به « ياء متكلم»، منصوب.