الکلام الغنی؛ شرح فارسی بر باب اول مغنی - ذهنی تهرانی، سید محمد جواد - الصفحة ٥٠ - رأى اخفش و نظريه محققين از ادباء

قتلا: فعل و فاعل و ضمير فاعلى در آن به ماء موصوله راجع است و مفعول آن محذوف بوده و تقدير: قتل غيرى مى‌باشد.

واو: حاليه.

البين: مبتداء.

جار: فعل ماضى، مفرد، مذكر، و ضمير فاعلى آن به « البين » راجع مى‌باشد خبر باى « البين » .

على: حرف جارّ.

ضعفى: مضاف و مضاف‌اليه، مجرور به « على » .

واو: عاطفه و معطوف عليه « جار » مى‌باشد.

ما: نافيه.

عدلا: فعل ماضى، مفرد، مذكر، غائب، معطوف به « جار » .

قوله: و الاصل أأحيا: يعنى آيا حيات دارم.

قوله: و الواو للحال: يعنى « واو » بر سر « ايسر » .

قوله: التعجب من حياته: يعنى تعجّب شاعر از حيات خويش.

قوله: قاسيته: يعنى تحمل مى‌كنم آنرا.

قوله: و الاخفش: ابو الحسن سعيد بن مسعدة شاگرد سيبويه بوده و يكى از علماء علم ادب و لغت اهل بصره بحساب مى‌آيد.

قوله: يقيس ذلك: مشاراليه « ذلك » حذف همزه استفهام مى‌باشد.

قوله: فى الاختيار: يعنى بدون اينكه ضرورتى همچون ضرورت شعرى و امثال آن در بين باشد.

قوله: عند امن اللبس: يعنى از اشتباه در امان باشيم.

قوله: و حمل عليه: ضمير فاعلى در « حمل » به اخفش و ضمير مجرورى در « عليه » به حذف همزه در حال اختيار راجع است.