قديمى‌ترين نسخى است كه بدان دست يافتم. اين نسخه حدودا ٣٢ سال پس از رحلت مؤلّف نگاشته شده، و اهميّت آن علاوه بر اقدميّتش در اين است كه از أوّل تا آخر توسّط شخصى- كه متأسفانه نامش ثبت نشده- در حرم النبىّ مقابله و تصحيح شده كه در دوم جمادى الثانى سال (١٠١٠. ه. ق) از تصحيح آن فراغت يافته است.

اگر حواشى مصحّح در كنار متن نسخه نيامده بود، به جهت اغلاط و جا افتادگيهاى بسيار آن چندان اهمّيتى نمى‌يافت، به همين دليل حواشى مصحّح ارزش و اعتبار خاصى بدين نسخه داده است و بنا به نظر اساتيد راهنما و مشاور نسخه مذكور را دو نسخه محسوب كرده و موارد اختلافى در متن نسخه را با حرف «الف» نامگذارى كرده و حواشى مصحّح را «م» ناميدم.

٢- نسخه «ب»: اين نسخه از كتابخانه مجلس شوراى اسلامى، به شماره ١/ ١٦٩٩ تهيه شده و داراى ١٠٤ صفحه مى‌باشد. نسخه مذكور به ضميمه دو رساله مفتاح الغرر و إثبات واجب دوانى در سال ١٠٨٥ ه. ق به خط عبد الغنى كازرونى نوشته شده و در پايان نسخه آمده است: «تمّت هذه الرسالة الوجيزة فى شهر ربيع الأول سنة ١٠٨٥.

نمقه العبد الفقير المحتاج ... عبد الغنى الكازرونى ابن خليل.»

بر كنار صفحات اين نسخه حاشيه‌هايى از ملّا شمسا گيلانى، سلطان، و نيز حاشيه‌هائى به نشان- ع- ر- ق ديده مى‌شود. ميان صفحه ٣- ٢ و صفحه ٧- ٦ يك برگ كوچك گذاشته شده و بر روى آن حاشيه‌هايى با نشان ع- ر- ق نوشته شده است.

٣- نسخه «ج»: اين نسخه نيز از كتابخانه مجلس شوراى اسلامى، به شماره ١٧٦١ تهيه شده كه به خط نستعليق سليمان فيروزآبادى پسر محمّد على در سال ١٠٨٠ ه. ق نوشته شده است. نسخه مذكور از حيث داشتن حاشيه‌هاى مختلف بسيار ممتاز است. بزرگان و علمايى كه نامشان در ذيل تعليقات موجود در اطراف اين‌