۱. قرآن: نگارنده پايان نامه، بعد از فراغ از مقدمه، اولين بخش پژوهش خود را به مشهورترين نام، يعنى قرآن، اختصاص داده و نوشته است كه اين واژه ۵۲ بار بدون هر گونه وصف و قيدى در قرآن تكرار شده و چهارده مرتبه همراه با وصف و قيد. پس از آن به معناشناسى اين واژه پرداخته است.
ايشان درباره منشأ اشتقاق و مفهوم قرآن، آرا و نظريات قرآن پژوهان را گردآورى و بررسى نموده است. در اين باره برخى قرآن را جامد دانسته اند و برخى ديگر مشتق كه خود دو گروه اند: ۱. واژه قرآن، غير مهموز است؛ ۲. مهموز است.
گروه اول دو دسته اند: الف) بر وزن فعال و از ماده «القرْن» است؛ يعنى جمع بين اشيا؛ ب) جمع قرينه است.
گروه دوم نيز دو دسته اند: الف) مشتق از «قرء» به معناى جمع است؛ ب) مشتق از «قرى» است.
در خلال بيان و توضيح اين وجوه پنج گانه، نگارنده ادله و شواهد هر گروه را آورده و اگر در اين بين ابوالفتوح رازى كلام خاصى بيان داشته، نقل نموده است.
۲. فرقان: يكى ديگر از عناوينى كه در آيات الهى به آن اشاره شده است، فرقان است. اين واژه به معناى جدا كردن و تمييز بين دو چيز است كه هفت بار در قرآن تكرار شده است. ابوالفتوح در مقدمه تفسير خويش در ضمن بيان اقوال مفسران، به معانى گوناگون اين واژه و ريشه و اصل آن چنين اشاره مى كند. چون متفرق نازل شد و يا چون جدا كننده حق و باطل، حلال و حرام، وعد و وعيد، مؤمن و كافر و غير آن است و يا چون سبب نجات است به اين نام خوانده شده است. [١]
همچنين ايشان در ذيل آيه اول سوره فرقان اين واژه را مصدر به معناى اسم فاعل مى داند و به طريق مبالغه همچون كلمه عدل، در جمله «رجل عدل» [٢] ؛ اما ايشان وجه