پاره اى از موارد كاربرد روايات در تفسير شيخ ابوالفتوح رازى بدين قرار است:
۱. رواياتى كه ثواب قرائت سوره ها را نشان مى دهند. اين گونه روايات در آغاز سوره ها آمده است؛ مثلاً در ابتداى سوره نور گفته است:
«روايت است از ابوامامه از ابى بن كعب كه گفت پيغمبر عليه السلام گفت هر كه او سورة النور بخواند، خداى تعالى او را به عدد هر مؤمنى كه بود و باشد از گذشتگان و آيندگان، ده حسنه بنويسد». [١]
بدين جهت، مى توان گفت در همه مواردى كه ابوالفتوح در مقام بيان پاداش قرائت و فضيلت سوره هاى قرآنى است، به روايات استناد نموده و اين از جمله موارد كاربردهاى مهمّ و گسترده تفسير مى باشد.
۲. رواياتى كه مخصص عام قرآن هستند: مانند:
« «حُرِّمَتْ عَلَيْكُمُ الْمَيْتَةُ وَ الدَّمُ» ـ الآية... . مَيْتَتان مُباحانِ السمكُ و الجراد». [٢] در اينجا ابوالفتوح به وسيله روايات از حرمت ميته و خون، ماهى و ملخ را استثنا كرده است.
۳. رواياتى كه معناى كلمه اى را بيان مى كند، مانند:
« «وَ يَسْئَلُونَكَ ما ذا يُنْفِقُونَ قُلِ الْعَفْوَ» ... . اصل عفو در لغت زياده باشد... . قال عليه السلام: احفوا الشوارب و اعفوا اللحى، اى كَثِّروها». [٣] براى استشهاد در معناى عفو به حديثى اشاره كرده كه بلند كردن ريش را با تعبير عفو آورده است.
۴. رواياتى كه دلالت بر تأكيد معناى آيه دارد؛ مانند:
« «وَ لا تَعْضُلُوهُنَّ لِتَذْهَبُوا بِبَعْضِ ما آتَيْتُمُوهُنَّ» ... جابر عبداللّه انصارى روايت كند از رسول عليه السلام كه او خطبه كرد و گفت: اتقوا اللّه فى النساء فإنكم أخذتموهن بأمانة اللّه و