خاص خود مطرح مى كند؛ به گونه اى كه خواننده با مطالعه تفسير مواجه با كتابى اخلاقى و سير و سلوكى مى شود و احساس مى كند كه مؤلف در پى راهنمايى عملى است و نمى خواهد تنها اطلاعات كلى بدهد و معلومات او بيفزايد و تنها شارح كتاب و مفسر آن باشد.
يكى از كسانى كه به مسائل اخلاقى اهتمام ويژه داشته، شادروان احمد احمدى بيرجندى است. وى كتاب روض الجنان را با اين منظر مطالعه مى كنند و نكات آموزنده تربيتى آن را برمى گزيند. ايشان تحرير گزينه تفسير روض الجنان و روح الجنان مشهور به تفسير ابوالفتوح رازى را در اسفند ماه ۱۳۷۶ به اتمام رساند. اين اثر در سال ۱۳۸۰ به اهتمام بنياد پژوهشهاى اسلامى آستان قدس رضوى چاپ و انتشار يافت. مؤلف در اين اثر كوشيده است تاريخچه مختصرى در مورد شخصيّت ابوالفتوح رازى، موقعيت زمانى و مكانى و اثرپذيرى تفسير او را از مذاهب و فرق مختلف و كتب تفسيرى چون تبيان [١] و تفسير طبرى [٢] بيان كند تأثير شگرف آن را بر تفاسير فارسى چون «گازر» [٣] و منهج الصادقين [٤] نشان دهد و استقبال از اين تفسير و استنساخ آن در سطح گسترده در كتابخانه هاى زياد، دليل علاقه مندى به اين تفسير مى باشد، به ويژه آنكه اين تفسير از لحاظ سبك تفسيرى و لغوى فقهى و روايى كلامى برجستگى خاصى دارد. اين تفسير مشتمل بر اشعار عربى و فارسى، دقايق صرفى و نحوى، قصص، امثال، كلمات قصار و فضايل اهل البيت است و به حق مى توان گفت نثر ابوالفتوح تبلور ادبيات فارسى آن زمان بوده كه به سبكى واعظانه، به مسائل اعتقادى و فقهى، كلامى پرداخته است.