و اخبار متواتر داريم كه اين آيه در حق پنج تن آل عبا آمده است. [١]
۹. معجزاتى كه از حضرت على عليه السلام نقل شده است كه البته معجزه امام، بدون ادّعاى نبوت است. [٢]

جدايى مقام امامت از پيامبرى

درجه پيامبرى از درجه امامت جداست و پيغمبر بايد با امتحانات الهى متعددى به مقام امامت برسد؛ كما اينكه حضرت ابراهيم پس از طى مرحله پيامبرى به مقام امامت رسيد. ابوالفتوح در ذيل آيه ۱۲۴ بقره: «إِنِّي جاعِلُكَ لِلنّاسِ إِماماً» مى نويسد درجه امامت از پيغمبرى بالاتر است و پيغمبرى امام است كه مأمور به جهاد شده باشد. [٣]

عصمت امام

شيعه معتقد است كه امام بايد معصوم باشد و بر اين مسئله دلايل عقلى و نقلى مى آورند. ابوالفتوح در ذيل آيه ۱۲۴ بقره «لا يَنالُ عَهْدِي الظّالِمِينَ» مى نويسد حضرت ابراهيم عهد امامت را براى ذريّه خود خواست و خداوند فرمود: عهد من به ظالمين نمى رسد. پس هرگز ظالم به نفس خود يا غير، به امامت نمى رسد. [٤]

تعداد ائمه

يكى ديگر از مباحث امامت، مشخص كردن ائمه و تعداد آنان از نسل پيامبر است. ابوالفتوح در ذيل آيه اول نجم: «وَ النَّجْمِ إِذا هَوى» مى نويسد خداوند آسمان را به دوازده ستاره آراست و زمين را هم به دوازده معصوم. گمراه در بيابان به ستارگان راه پيدا مى كند و گمراه در دين به ستارگان عصمت. [٥]
همچنين او در ذيل آيه پانزده مائده: «وَ لَقَدْ أَخَذَ اللّهُ مِيثاقَ بَنِي إِسْرائِيلَ» مى نويسد كه