۴. يكى ديگر از آيات مورد استدلال ابوالفتوح رازى در بحث امامت، آيه ولايت يعنى آيه ۵۵ مائده: «إِنَّما وَلِيُّكُمُ اللّهُ وَ رَسُولُهُ» است. در اين آيه حصر است، يعنى ولايتِ خدا و رسول و كسانى كه ايمان آوردند و در ركوع صدقه دادند و از ابن عباس نقل شده است كه اين آيه در شأن حضرت على عليه السلام نازل شده است. [١]
۵. همچنين ابوالفتوح رازى در ذيل آيه ۳۲ طه: «وَ أَشْرِكْهُ فِي أَمْرِي» مى نويسد حضرت موسى كه فقط پيامبر قوم بنى اسرائيل بود و فقط در مقابل فرعون ايستاد، وزير داشت، آن وقت چگونه رسول ما كه پيامبر همه اِنس و جن است و در مقابل صناديد عرب ايستاد كه هر كدام فرعونى بودند، وزير نمى خواهد؟ خود پيامبر فرمود: «أنتَ منّي بمنزلة هارون من موسى إلاّ انّه لا نبيَّ بعدي». [٢]
۶. آيه سوم مائده: «الْيَوْمَ يَئِسَ الَّذِينَ كَفَرُوا مِنْ دِينِكُمْ» يكى ديگر از آيات مورد استدلال در باب امامت است. ابوالفتوح و تمام مفسران شيعه شأن نزول آيه را روز غدير مى دانند. [٣]
۷. آيه شش احزاب: «النَّبِيُّ أَوْلى بِالْمُؤْمِنِينَ مِنْ أَنْفُسِهِمْ وَ أَزْواجُهُ أُمَّهاتُهُمْ وَ أُولُوا الْأَرْحامِ بَعْضُهُمْ أَوْلى بِبَعْضٍ» نيز مورد توجه ابوالفتوح است و در اين باره مى نويسد رسول خدا به مؤمنان از جهت فرمان و حكم اولى تر است و اولوالارحام يعنى خويشان او كه اولى ترند، و من انديشه كردم كه خويشاوندى به سه چيز است: ايمان، هجرت و قرابت. عباس و ابوبكر ايمان و هجرت داشتند، ولى قرابت نداشتند؛ اما حضرت على عليه السلام هر سه را داشت. [٤]
۸. آيه ۳۳ احزاب: «إِنَّما يُرِيدُ اللّهُ لِيُذْهِبَ عَنْكُمُ الرِّجْسَ أَهْلَ الْبَيْتِ» شيعه معتقد است كه اهل بيت پنج تن آل عبا هستند و بعضى اهل تسنن قائل اند اهل بيت زنان پيامبرند. ابوالفتوح در ردّ قول دوم مى نويسد «عنكم» ضمير مذكّر است و به مردان باز مى گردد