ابوالفتوح رازى به ترتيب مصحف در آياتى را كه تناسب با موضوع عدل داشته ديدگاه اماميه را شرح داده است كه به مواردى چند اشاره مى گردد:
۱. انعام، آيه ۱۳۲: «وَ لِكُلٍّ دَرَجاتٌ مِمّا عَمِلُوا وَ ما رَبُّكَ بِغافِلٍ عَمّا يَعْمَلُونَ» . «و آيت دليل است بر عدل خداى تعالى و آنكه در قيامت با مكلّفان، كار به استحقاق كند و ثواب و عقاب، بر حسب عمل خواهد دادن». [٢]
۲. اعراف، آيه ۴۲: «لا نُكَلِّفُ نَفْساً إِلاّ وُسْعَها...» . «حشوى است در ميان مبتدا و خبر افتاده براى بيان عدل را تا مكلّف استصعاب ايمان نكند و گمان نبرد كه آن تكليفى است كه او به آن برنيايد». [٣]
۳. انفال، آيه ۵۳: «ذلِكَ بِأَنَّ اللّهَ لَمْ يَكُ مُغَيِّراً نِعْمَةً أَنْعَمَها عَلى قَوْمٍ حَتّى يُغَيِّرُوا ما بِأَنْفُسِهِمْ» . «حق تعالى در اين آيت بيان عدل خواهد كرد و ردّ كرد بر جمله مجبران و قدريان؛ گفت: من كه خدايم، نعمتى كه مبتدا كرده باشم، بر سبيل تفضّل با بندگان خود از كرم خود روا ندارم كه آن نعمت برايشان بگردانم و بَدل كنم تا آنكه ايشان حال بر خود بگردانند،... و اين آيت دليل فضل و عدل است». [٤]
۴. انفال، آيه ۵۴: «فَأَهْلَكْناهُمْ بِذُنُوبِهِمْ... وَ كُلٌّ كانُوا ظالِمِينَ» . «اين آيت نيز دليل عدل است». [٥]