تشابه در شيوه ترجمه آيات، تنها به تشابه اسلوب بين دو تفسير روض الجنان و ترجمه تفسير طبرى منحصر نمى گردد. اين هماننديها، چه از راه تقليد و به عمد باشد و چه صرفاً تشابه و همانندى ناخودآگاه، تقريباً در بخش ترجمه آيات جميع تفاسير ملاحظه مى شود. اگر ترجمه آياتى از روض الجنان را با ترجمه قرآن رى مقايسه كنيم، با در نظر گرفتن اينكه هر دو از يك زادگاه و در يك سده پديد آمده اند، درخواهيم يافت كه با وجود اين اشتراكات، اختلافات چشمگير و گاه شباهتهايى در اسلوب با يكديگر دارند.
از جمله ويژگيهاى مشابهى كه در اين دو مى توان يافت، يكى از اختصاصات گويش رازى، يعنى افزودن وندِ «ها» بر سر برخى افعال است؛ مثل: هاگرفت، يا هاگفت. وند «ها» در حكم جزء پيشوندى غير صرفى فعل است و برابر با «ب» زينت يا تأكيد، بنابراين هاگرفت به معناى بگرفت و هاگرفت به معناى بگفت است.
نمونه ديگر اين تشابهات، حذف «د» از شناسه فعل در ساخت دوم شخص جمع است كه آن را با شناسه ساخت دوم شخص مفرد، يكى مى سازد؛ مثل: «كنى = كنيد، مگيرى = مگيريد».
به نمونه هايى از ترجمه قرآن رى مى نگريم تا تشابه آن را با تفسير ابوالفتوح و ترجمه تفسير طبرى دريابيم [١] :
«غَيْرِ الْمَغْضُوبِ عَلَيْهِمْ وَلاَ الضّالِّينَ» (فاتحه / ۷)؛ «نه آن را، آنها كه خشم گرفتن ورايشان يعنى جهودان، نه راه گمراهان يعنى ترسايان». [٢]
«فِي قُلُوبِهِمْ مَرَضٌ فَزادَهُمُ اللّهُ مَرَضاً» ؛ «آنچه در دلهاى ايشان است، بيمارى شك بيفزايد ايشان را خداى تعالى بيمارى دل». [٣]
«الم» ؛ «منم كه آن خداوندى». [٤]