۵. توبه، آيه ۱۲۰: «إِنَّ اللّهَ لا يُضِيعُ أَجْرَ الُْمحْسِنِينَ» . «اين آيت از جمله آن آيات است كه دليل مى كند بر عدل خداى تعالى و آنكه عمل هيچ عامل به اندك و بسيار بر او فرو نشود». [١]
۶. يونس، آيه ۲۷: «وَ الَّذِينَ كَسَبُوا السَّيِّئاتِ جَزاءُ سَيِّئَةٍ بِمِثْلِها...» . «در اين آيت بيان عدل خود كرد، آن جا كه گفت: آنچه حق توست بدهم و زيادت، از آنجا كه حق دادن، عدل است و زيادت دادن فضل، تا هم عدل را كار بسته باشد هم فضل». [٢]
۷. يونس، آيه ۴۴: «إِنَّ اللّهَ لا يَظْلِمُ النّاسَ شَيْئاً وَ لكِنَّ النّاسَ أَنْفُسَهُمْ يَظْلِمُونَ» . «در آيت دليل است بر آنكه خداى تعالى ظلم نكند اندك و بسيار». [٣]
۸. هود، آيه ۵۶: «إِنَّ رَبِّي عَلى صِراطٍ مُسْتَقِيمٍ» . «معنى آيت آن است كه خداى من اگرچه قادر است بر همه چيزها از خير و شرّ، و نيك و بد، جز فعل حَسَن و اختيار عدل و خير نكند». [٤]

۵. توحيد ذاتى و صفاتى

توحيد، يعنى يگانه دانستن خدا، و آن يكى از مهم ترين محورهاى تبليغى و تعليمى پيامبران الهى بوده است. قرآن كريم، آنجا كه برنامه تبليغى پيامبرانى چون: نوح، هود، صالح، شعيب را بازگو مى كند، يادآور مى شود كه نخستين پيام آنان به امّتهاى خود اين بود كه: «اعْبُدُوا اللّهَ ما لَكُمْ مِنْ إِلهٍ غَيْرُهُ» [٥] ؛ چنان كه يكى از اهداف بعثت پيامبران را دعوت به يكتاپرستى مى داند: «وَ لَقَدْ بَعَثْنا فِي كُلِّ أُمَّةٍ رَسُولاً أَنِ اعْبُدُوا اللّهَ وَ اجْتَنِبُوا الطّاغُوتَ» [٦] .