آوايى و دگرسانيهاى زبانى، به دست دادن املا و رسم الخط خاص در نگارش برخى كلمات اين تفسير اشاره كرد. همچنين از نكات مورد توجه رساله كندوكاو در باورها، پندارها و برداشتهاى فكرى و فرهنگى، حكايات و روايات دينى، عرفانى و اخلاقى اين سه تفسير است كه نويسنده به طور عمده از منظر ادبيات و فرهنگ عمومى قرن ششم به آن پرداخته است.
از نكات خواندنى ديگر، توصيف و تحليل نثر ساده و دلپذير اين سه تفسير است كه نويسنده ويژگيهاى اين نثر را آشكار ساخته و مهارتها و هنرمنديهاى مفسران در تفسير لغات قرآنى از طريق اشتقاق، بيان وجوه معانى و فروق اللغات، استشهاد به اشعار و امثال تازى و پارسى را توضيح داده است. اين رساله از يك پيشگفتار و پنج گفتار (بخش) تشكيل يافته و اگر از برخى تكرارها و يادكرد مثالهاى غير لازم كه بگذريم، در حوزه پژوهشى ادبى و زبانى تفسيرها بسيار جالب است و جا دارد كه نويسنده با بازبينى مجدد به چاپ آن اقدام كند.
كارى كه در اين تفسيرپژوهى انجام شده، معرفى اين رساله در حوزه هاى مربوط به تفسير روض الجنان بوده است؛ به اين معنا كه مطالب اختصاصى تفسير ابوالفتوح از دو تفسير ديگر جدا گرديده و در قالب چند مقاله، نكات مهم و قابل توجه كتاب گزارش و تحليل شده و در مواردى توضيحاتى افزوده شده است. لذا نمى توان اين مقالات را گزينش رساله دانست؛ بلكه گزيده و تحليل و توصيف است. مقالات به شرح زير مى باشد:
۱. «ويژگيهاى نثرى تفسير ابوالفتوح رازى» كه آقاى مجتبى كاتب اصفهانى، طى بخشهايى از مقاله، جايگاه، ارزش، نكات بلاغى، سبك شناسى نثر و بستر پيدايش و مسائلى از اين قبيل را در تفسير بر اساس رساله شرح و گزارش كرده است.
۲. «پايگاه و جايگاه ادبى تفسير» نيز يكى ديگر از مقالات اين تفسيرپژوهى است كه به وسيله همان نويسنده گزارش و تحليل گرديده و ادب خاص و عام و ويژگيهاى