اشارت به آن مى كند كه: الرفث عند ذكر الجماع عند النساء» (ج ۳، ص ۱۰۸).
۶. مطالب فنى درباره صرف و نحو عربى و نقل نظر صاحبان آرا.
۷. منقولاتى از آيات و روايات و ذكر داستانهايى از قصص و آثار و دعاها كه ملمع است و كلمات عربى با فارسى، به صورت در هم آميخته و گاهى با ترجمه عبارت مى آيد و گاهى بدون ترجمه.
البته موارد استفاده از ادبيات عرب و بهره گيرى از آن، در ترجمه و تفسير نيازمند بحث مستوفايى است كه از حوصله اين گزارش و تحليل بيرون است. كافى است كه به فهارس مجلدات بيستگانه تفسير مراجعه شود تا به كارگيرى واژگان عربى و تركيب و ترادف و ديگر شيوه هاى ابوالفتوح رازى در اين زمينه روشن شود و مهارت و شگرفيهاى برابرسازى وى عيان گردد و اهميت و تأثير روش او در تفسيرهاى بعدى آشكار شود.
اميد است اين نوشته توانسته باشد به گوشه هايى از لطايف و ظرايف تفسير اشاره كرده باشد.