ج) تشبيه: «و [درود] بر اهل البيت او كه ستارگان زمين و پيشوايان دين اند». (ج ۱، ص ۱)
د) اضافه تشبيهى: «بيافريد شما را و از كتم عدم به حيّز وجود آورد». (ج ۱، ص ۱۵۲)
ه ) استعاره: «سپاس خدايى را كه بردارنده اين ايوان است و گسترنده اين شادُروان است». (ج ۱، ص ۱)
و) كنايه: (ج ۱، ص ۱۰۸)
ز) تضاد / طباق (ج ۱، ص ۱۰۴)
ح) جناس لفظ و اشتقاق (ج ۱، ص ۷۴)
ط) جناس ناقص افزايشى (ج ۱، ص ۳۳۱)

اشعار پارسى و تازى در روض الجنان

توسل به شواهد شعرى به ويژه ادبيات و اشعار عربى براى بيان وجوه و اشكال گوناگون، يكى ديگر از شيوه هاى ابوالفتوح در تفسير است.
در اين شيوه كاربرد الفاظ، اصطلاحات و تركيبات عربى و گشودن غوامض و ايضاح مشكلات در روض الجنان به چشم مى خورد؛ به گونه اى كه تقريباً هيچ صفحه اى خالى از اين شواهد نيست. ميزان اشعار به كار رفته در اين تفسير حدود شصت بيت فارسى است كه البته در مقايسه با حجم آن ناچيز است. مضمون اين اشعار بيشتر وعظ، تذكر و تعليم ادب است. برخى از ابيات ساده و خالى از آرايشهاى ادبى است؛ چون:
{۰ همسايه ما خرى است او را اسپىمن آدمى ام مرا كرّه خرى نيست ۰}
(ج ۲، ص ۲۸۱)