«و آنگاه كه ابراهيم گفت: اى خداوندگار من! اين شهر را ايمن گردان و مرا و فرزندانم را از اين كه بت‌ها را پرستش كنيم، دور بدار. اى خداوندگار من! اين بتان، بسيارى از مردم را گم‌راه كردند. پس هر كه از من پيروى كند، او از من است، و هر كه مرا نافرمانى كند، هر آينه، تو آمرزگار مهربانى. اى خداوندگار ما! من [برخى‌] از فرزندانم را در درّه‌اى بى كِشت، نزد خانه با حُرمت تو، سكونت دادم اى خداوندگار ما تا نماز بگزارند. پس، دل‌هاى برخى از مردم را به سوى آنان گرايش ده و آنان را از ميوه‌ها روزى ده، باشد كه سپاس‌گزارى كنند. اى خداوندگار ما! بى‌گمان، تو آنچه را ما پنهان مى‌داريم و آنچه را كه آشكار مى‌سازيم، مى‌دانى و هيچ چيز نه در زمين و نه در آسمان، بر خدا پوشيده نيست. سپاس خداى را كه با وجود سالخوردگى، اسماعيل و اسحاق را بر من بخشيد. به راستى كه خداوندگار من، شنونده دعاست. اى خداوندگار من! مرا نمازگزار قرار ده و از فرزندان من نيز اى خداوندگار ما دعاى مرا بپذير».

«آنگاه كه زن عِمران گفت: اى خداوندگار من! من آنچه را در شكم خود دارم، نذر تو كردم تا آزاد شده [از مشاغل دنيا و پرستشگرِ تو] باشد، پس، از من بپذير كه تو شنواى دانايى. پس، چون وضع حمل كرد، گفت: اى خداوندگار من! من دختر زاييده‌ام و خدا خود به آنچه او زاييد، داناتر بود و پسر، همانند دختر نيست، و من او را مريم ناميدم و او و فرزندانش را از شيطانِ رانده شده، در پناه تو در مى‌آورم».

«و من پس از خويشتن، از بستگانم بيمناكم و زنم نازاست. پس از جانب خود، ولى [و جانشينى‌] به من ببخش. كه از من و از خاندان يعقوب، ارث ببرد و او را اى خداوندگار من پسنديده گردان».

«آنجا [بود كه‌] زكريا، پروردگارش را خواند و گفت: اى خداوندگار من! از جانب خود، فرزندى پاك به من ببخش كه تو شنونده دعايى. پس، فرشتگان، به او كه در محراب، به نماز ايستاده بود، ندا دادند كه: خدا تو را به يحيى كه تصديق كننده كلمه خدا [عيسى‌] و مهتر و خويشتندار و پيامبرى از شايستگان است، مژده مى‌دهد».

«پس، چون مژده‌دهنده آمد، آن [پيراهن‌] را بر صورت او (يعقوب) انداخت و او بينا شد. گفت: آيا به شما نگفتم كه بى شكّ، من از [عنايت‌] خداوند، چيزهايى مى‌دانم كه شما نمى‌دانيد؟ گفتند: اى پدر! براى گناهان ما آمرزش بخواه كه به راستى، ما خطاكار بوديم. گفت: به زودى‌

از پروردگارم براى شما آمرزش مى‌خواهم كه به راستى، او آمرزگارى مهربان است».