٤٣٥. پيامبر خدا صلى الله عليه و آله: حقّ زن بر شوهرش، اين است كه گرسنگى‌اش را بزدايد و برهنگى‌اش را بپوشاند، و به رويش اخم نكند. هرگاه چنين كند، به خدا سوگند كه حقّ او را گزارده است.

٤٣٦. الكافى‌ به نقل از شهاب بن عبد ربّه: به امام صادق عليه السلام گفتم: حقّ زن بر شوهرش چيست؟ فرمود: «خوراك و پوشاك او را تأمين كند، و بر او، چهره درهم نكِشد. پس، هرگاه اين كارها را انجام داد، به خدا سوگند كه حقّ او را به جا آورده است».

گفتم: پس، روغن چه؟ فرمود: «يك روز در ميان [تأمين كند]». گفتم: گوشت؟ فرمود: «در هر سه روز، كه در ماه، ده نوبت مى‌شود، و بيش از اين، نه». گفتم: رنگ‌[١]؟ فرمود: «رنگ، در هر شش ماه يك بار. سالى چهار دست لباس نيز بر او بپوشاند: دو لباس براى زمستان و دو لباس براى تابستان.

نبايد خانه‌اش را از سه چيز، خالى بگذارد: روغنِ سر، سركه و روغن خوراكى. خوراك آنان را بايد به مُدّ تعيين كند؛ زيرا من خوراك خودم و خانواده‌ام را به آن تعيين مى‌كنم. خوراكِ هر فردى از خانواده‌اش را معيّن كند، كه اگر خواست بخورد، اگر خواست ببخشد، و اگر خواست آن را صدقه بدهد. از ميوه‌هاى رايج (موسمى) نيز به خانواده‌اش بخورانَد، و در ايّام عيد، از خوراكى‌هايى كه در ديگر ايّام برايشان فراهم نمى‌آورد، بيشتر براى آنان تهيه كند».

٤٣٧. سنن ابى داود به نقل از معاويه قشيرى: گفتم: اى پيامبر خدا! حقّ همسر هر يك از ما، بر ديگرى چيست؟

فرمود: «اين كه هرگاه خودت خوردى، به او نيز بخورانى و هرگاه خودت پوشيدى، به او نيز بپوشانى،[٢] و به او سيلى نزنى و رويت را در هم نكشى».

[١] صبغ، در متن عربى حديث به معناى نانخورش و هر نانخورش مايعى، مانند سركه و امثال آن، مى‌باشد( المصباح المنير، ص ٣٣٢، ذيل واژه« صبغ»).

ولى بعضى گفته‌اند كه مراد، رنگ مو و چيزهايى شبيه آن، مانند حنا و وسمه است و با توجه به همين معنى، متن ترجمه شده است.

[٢] در نقلى« اذا اكتسبت» آمده يعنى هنگامى كه مالى به دست آورى، ولى نقل اول درست‌تر به نظر مى‌رسد.