قرآن كريم ، همه پديده هاى عالم هستى را آيه هاى روشن و نشانه هاى آشكار و راهنمايان صريح بر وجود آفرينشگر هستى مى داند ، به اين معنا كه همه پديده ها از ريزترين ذرات تا بزرگ ترين كهكشان ها و از اتم تا عظيم ترين اجرام آسمانى ، و از پديده هاى ديدنى و ناديدنى ، همه و همه ، آفريده شده اند تا نشانه روشن و آينه تمام نما و راهنماى متقن وجود آفريننده شان باشند . از آن جا كه پرده اى بر ديدگان آدمى نيست و موانع شناخت قلبى و عقلى ، راه هاى قلب و عقل او را نبسته است ، و چون در آينه پديده هاى هستى ، از زمين و كوه ها و بيابان ها و درياها و درختان گرفته تا چيزهاى ديگر ، آفريننده عالم تجلّى كرده است ، همه هستى گواه او و هر آنچه از آفاق است ، دليل اوست . چه خوب سروده است شاعر كه : {٠ شگفتا ، چگونه نافرمانى مى شود او/ و يا چگونه منكر ، او را انكار مى كند ٠} {٠ در حالى كه در هر چيزى ، نشانه اى از اوست/ كه دلالت بر يگانگى او مى كند! ٠} از ديدگاه قرآن كريم ، امكان ندارد كه انسان ، جهان هستى را بشناسد ؛ ولى خدا را نشناسد ، يعنى آفريده ها را ببيند ؛ ولى آفريننده را نه . امكان ندارد كه در