٢٣٦٥.پيامبر خدا صلى الله عليه و آله ـ به على عليه ال اى على! خداوند دين را به ما ختم كرد ، چنان كه با ما آغازش نمود ، و به واسطه ما ميان دل هاى شما ، پس از دشمنى و كينه توزى ، الفت مى افكند .

٢٣٦٦.امام باقر عليه السلام : چون پيامبر خدا رحلت كرد ، آل محمّد درازترين شب را سپرى كردند . . . . در اين حال بودند كه يكى نزد آنان آمد كه خودش را نمى ديدند ، و[لى ]سخنش را مى شنيدند . گفت : سلام و رحمت و بركات خدا بر شما ، اى اهل بيت! . . . شما اهل اللّه عز و جل هستيد ؛ همانان كه به واسطه وجود آنان ، نعمتْ كامل گشت ، و تفرقه به اتّحاد گراييد ، و وحدت (همبستگى) به وجود آمد . شما اولياى او هستيد . پس ، هر كه شما را به ولايت (دوستى) گرفت ، رستگار شد و هر كه در حقّ شما ستم كرد ، نابود گشت .

٢٣٦٧.امام صادق عليه السلام : ما خاندان نعمتى هستيم كه خداوند به بندگان عطا كرد ، و به واسطه ما اختلاف آنان به ائتلاف گراييد ، و به واسطه ما خداوند ، ميان دل هايشان الفت انداخت ، و آنان را كه دشمن يكديگر بودند ، به برادر تبديل كرد .

٢٣٦٨.الكافى ـ به نقل از عمّار ساباطى ـ به امام صاد كدامين بهتر است : عبادت پنهانى با امامى غايب در دولت باطل ، يا عبادت در ظهور حق و دولت آن با امامى آشكار؟ فرمود : «به خداوند سوگند ، عبادت به صورت پنهانى با امام غايبتان ، بهتر است . . .» . گفتم : قربانت گردم! پس به نظر شما ما كه امروز تحت امامت و اطاعت شما هستيم و اعمال ما بر اعمال ياران دولت حق و عدالت ، برتر است ، نبايد آرزو كنيم كه از ياران قائم عليه السلام باشيم و حق آشكار [و حكم فرما ]شود؟ فرمود : «سبحان اللّه ! آيا شما دوست نداريد كه خداوند متعال ، حق و عدالت را در جهان ، آشكار گرداند و وحدت كلمه (عقيده) پديد آورد و ميان دل هاى پراكنده الفت اندازد و خداوند عز و جل را در روى زمينش نافرمانى نكنند و حدود و احكام خدا در ميان خلقش اجرا شود؟!» .