١٧٧٤.پيامبر خدا صلى الله عليه و آله : سوگند به آن كه جان محمّد در دست اوست ، هر آينه بنده لقمه حرام به شكم خود مى فرستد و تا چهل روز ، هيچ عملى از او پذيرفته نمى شود . هر بنده اى كه گوشتش از حرام و ربا برويد ، آتش به او سزاوارتر است .

١٧٧٥.امام باقر ـ به نقل از پدرانش عليهم السلام : اهل صُفّه ميهمان پيامبر خدا بودند . آنان خانواده و اموال خود را ترك گفته و به مدينه هجرت كرده بودند . پيامبر خدا ، اين افراد را كه شمارشان به چهارصد مرد مى رسيد ، در صُفّه [١] مسجد اسكان داد و هر صبح و شام به آنان سر مى زد و سلام و احوالپرسى مى كرد . روزى ، نزد ايشان رفت . ديد يكى كفش خود را مى دوزد ، ديگرى جامه اش را وصله مى زند ، و سومى مشغول شپش زدايى از خود است . پيامبر خدا روزى ، ده سير خرما به آنها مى داد . مردى از ميانشان برخاست و گفت : اى پيامبر خدا! از بس كه خرما به ما دادى ، معده هايمان سوخت! پيامبر خدا فرمود : «اگر مى توانستم دنيا را خوراك شما كنم ، البتّه اين كار را مى كردم ؛ امّا كسانى از شما كه بعد از من زنده بمانند ، چاشت و شامشان با قَدَحْ غذا خواهند خورد ، صبحْ يك پيراهن خواهند پوشيد و شبْ يكى ، و خانه هايتان را ، مانند كعبه ، تزيين خواهيد كرد» . مردى برخاست و گفت : اى پيامبر خدا! ما سخت مشتاق چنان زمانى هستيم . كِى مى رسد؟ پيامبر صلى الله عليه و آله فرمود : «اين زمان براى شما ، بهتر از آن زمان است . شما اگر شكم هايتان را از حلال پر كنيد ، به زودى از حرام نيز پر خواهيد كرد» .

[١] جايى بلند و سايه دار در مسجد النبى كه بينوايان در آن جا پناه گرفته بودند .