دانشنامه ميزان الحكمه - محمدی ری‌شهری، محمد - الصفحة ٣٩٤

و [ياد كن] آن گاه را كه پروردگارت از پشت هاى بنى آدم ، ذريّه آنان را برگرفت و آنان را بر خودشان گواه ساخت كه : آيا من پروردگار شما نيستم؟ گفتند : چرا ؛ گواهى داديم» . يكى از اصحاب بزرگ امام صادق عليه السلام به نام زراره ، درباره اين كه چگونه خداوند از همه انسان ها بر ربوبّيت خود اقرار گرفته ، از آن امام عليه السلام توضيح خواست . امام عليه السلام فرمود : ثَبَتَتِ المَعرِفَةُ في قُلوبِهِم . معرفت ، در دل هايشان استوار شد . و در بعضى نقل ها آمده است : أثبَتَ المَعرِفَةَ في قُلوبِهِم . [١] معرفت را در دل هايشان استوار كرد . همچنين عبد اللّه بن مسكان ، روايت كرده است كه امام صادق عليه السلام در اين باره كه آيا پرسش درون اين آيه ، رو در رو بود ، فرمود : نَعَم ، فَثَبَتَتِ المَعرِفَةُ ونَسُوا المَوقِفَ وسَيَذكُرونَهُ ، ولَولا ذلِكَ لَم يَدرِ أحَدٌ مَن خالِقُهُ ورازِقُهُ ، فَمِنهُم مَن أقَرَّ بِلِسانِهِ فِي الذَّرِّ ولَم يُؤمِن بِقَلبِهِ ، فَقالَ اللّه ُ : «فَمَا كَانُواْ لِيُؤْمِنُواْ بِمَا كَذَّبُواْ مِن قَبْلُ» [٢] . [٣] آرى . معرفت ، استوار شد و جايگاه [پيمان] از ياد رفت و به زودى به ياد خواهند آورد و اگر چنين نبود ، هيچ كس خالق و رازق خود را نمى شناخت . پس برخى از آنها ، در عالم «ذرّ» به زبان ، اقرار كردند ؛ ولى به دل ، ايمان