بركات الفت (همدلى) در زندگى فردى ، خانوادگى ، سياسى و اجتماعى حقيقتاً بى شمار است ؛ امّا برجسته ترين بركت آن ـ كه زمينه ساز انواع بركات مادّى و معنوى است ـ عزّت ، پيروزى حق و حاكميت عدالت سياسى و اجتماعى است . امام على عليه السلام در خطبه قاصعه به تفصيل درباره اين بركت ، سخن گفته و در يك تحليل بسيار مهمّ تاريخى نشان داده كه در طول تاريخ ، پيروزى ، عزّت و حاكميت حق جويان ، ريشه در الفت و وحدت آنان داشته ، و شكست و ذلّت و زبونى آنان در سايه شوم جدايى و اختلاف بوده است . ايشان در پايان اين خطبه ، پيروزى نهضت اسلامى به رهبرى پيامبر عظيم الشأن را چنين تحليل مى فرمايد : فَانظُروا إلى مَواقِعِ نِعَمِ اللّه ِ عَلَيهِم حينَ بَعَثَ إلَيهِم رَسولاً ، فَعَقَدَ بِمِلَّتِهِ طاعَتَهُم ، وجَمَعَ عَلى دَعوَتِهِ اُلفَتَهُم ، كَيفَ نَشَرَتِ النِّعمَةُ عَلَيهِم جَناحَ كَرامَتِها ، وأسالَت لَهُم جَداوِلَ نَعيمِها ، وَالتَفَّتِ المِلَّةُ بِهِم في عَوائِدِ بَرَكَتِها ، فَأَصبَحوا في نِعمَتِها غَرِقينَ ، وفي خُضرَةِ عَيشِها فَكِهينَ . [١] پس به نعمت هايى كه خداوند عز و جلارزانى شان داشت ، بنگريد ، آن گاه كه پيامبرى به سوى آنان فرستاد و همگى را به پيروى از آيين او درآورد و با دعوتش ، آنان را اُلفت (اتّحاد) بخشيد . [بنگريد كه ]چگونه اين نعمت ، بال كرامت خويش را بر سر آنان گسترد و جويبارهاى نعمتش را برايشان جارى ساخت و چگونه اين آيين (اسلام) ، با وفور بركت هايش ، آنان را از هر سو در ميان گرفت و غرق در نعمت هايش شدند و زندگى اى خوش و شادان يافتند .

[١] ر . ك : ص ٣٠٨ ح ٢٣٢٧ .