٢٤٧٤.تاريخ دمشق ـ به نقل از مدائنى ـ : محمّد بن على بن حسين در آستان كعبه نشسته بود كه باديه نشينى آمد و گفت : آيا خدايى را كه مى پرستى ، ديده اى؟ امام عليه السلام سر به زير انداخت و كسانى كه پيرامون او بودند ، سر به زير افكندند . آن گاه امام عليه السلام سرش را بلند كرد و فرمود : «من چيزى را كه نديده باشم ، نمى پرستم» . باديه نشين گفت : چگونه او را ديده اى؟ فرمود : «ديدگان ، با چشم سر ، او را نديده اند ؛ بلكه دل ها با حقايق ايمان ، او را ديده اند . با حواس درك نمى شود و با مردم مقايسه نمى نگردد . به نشانه ها شناخته شده است و به علايم ، وصف مى شود . در حُكمش [يا : قضايش] ستم نمى كند . از اشيا جداست و اشيا نيز از او جدايند . «هيچ چيز ، همانند او نيست» . اين است خداوند ، كه معبودى جز او نيست» . باديه نشين گفت : [به راستى ،] خدا بهتر مى داند كه رسالت هايش را در كجا قرار دهد» .

٢٤٧٥.التوحيد ـ به نقل از أبو بصير ـ : به امام صادق عليه السلام : گفتم : بفرماييد كه آيا مؤمنان در روز قيامت ، خداوند عز و جلرا مى بينند؟ فرمود : آرى . پيش از روز قيامت هم ، او را ديده اند» . گفتم : كِى؟ فرمود : «آن گاه كه به آنان فرمود : «آيا من پروردگار شما نيستم؟ گفتند : آرى» . سپس لحظاتى سكوت كرد و بعد فرمود : «مؤمنان ، او را در همين دنيا ، پيش از روز قيامت ، مى بينند . آيا تو هم اينك او را نمى بينى؟» . گفتم : قربانت گردم! اين [مطلب] را از قول شما نقل كنم؟ فرمود : «نه ؛ زيرا اگر نقل كنى و شخصى كه معناى سخن تو را نمى فهمد ، انكارش كند و آن را تشبيه بداند ، كافر مى شود . ديدن با دل ، چون ديدن با چشم نيست . خدا منزّه است از آنچه تشبيه كنندگان و مُلحدان ، وصفش مى كنند» .