دانشنامه ميزان الحكمه - محمدی ری‌شهری، محمد - الصفحة ٥٢٥

وَلْيُؤْمِنُواْ بِى لَعَلَّهُمْ يَرْشُدُونَ . [١] و چون بندگانم از تو درباره من پرسيدند ، [به آنان بگو كه :] من نزديكم و نداى دعا كننده را چون مرا بخواند ، پاسخ مى دهم . پس [ بندگانم] دعوتم را بپذيرند و به من ايمان آورند ؛ شايد كه راه يابند) . از اين رو ، انبيا و اولياى خدا ، براى دعا و مناجات با خدا ، اهمّيت ويژه اى قائل بوده اند و بيش از ديگران ، از خداوند متعال استمداد مى كرده اند . امام باقر عليه السلام در تفسير آيه شريف : «إِنَّ إِبْرَ هِيمَ لَأَوَّ هٌ حَلِيمٌ ؛ بى گمان ، ابراهيم ، اَوّاه و بردبار بود» ، مى فرمايد : الأوّاهُ هُوَ الدَّعّاءُ . [٢] اَوّاه ، يعنى بسيار دعا كننده . و نيز امام صادق عليه السلام در مورد جدّش امام على عليه السلام مى فرمايد : كانَ أميرُالمُؤمِنينَ عليه السلام رَجُلاً دَعّاءً . [٣] امير مؤمنان ، انسانى پُردعا بود . آنچه در باب هفتم اين فصل آمده ، نمونه اى از دعاهاى اهل بيت : است كه ما را براى دستيابى به مراتب بالاى خداشناسى ، ارشاد مى كند . در مورد اين دستور ، دو نكته ، حائز اهمّيت است :

١ . نيايش در كنار تلاش

نكته اوّل ، اين كه : دعا در كنار تلاش و به كارگيرىِ همه توان براى انجام دادن