دانشنامه ميزان الحكمه - محمدی ری‌شهری، محمد - الصفحة ٥١٤

انصاف دادنت به مردم از جانب خودت ، و سهيم كردن برادرت [در مال و دارايى ات] و ذكر خدا در هر جا ؛ امّا بدان كه مقصود من از ذكر ، «سبحان اللّه و الحمد للّه و لا إله إلاّ اللّه واللّه اكبر» نيست ، اگر چه اينها هم ذكر هستند ؛ بلكه مقصود ، ياد كردن خداى عز و جلدر هر جايى است كه آهنگ طاعت يا معصيت مى كنى .

٤ . شرط بهره گيرى از ذكر

يكى از شرايط مهمّ پذيرفته شدن نماز و بهره گيرى از بركات آن ـ كه در متون اسلامى بر آن تأكيد شده ـ زكات است . از اين رو قرآن كريم در كنار نماز ، مردم را به پرداختن زكات ، دعوت مى كند . امام رضا عليه السلام در اين باره مى فرمايد : إنَّ اللّه َ عز و جل أمَرَ بِثَلاثَةٍ مَقرونٍ بِها ثَلاثَةٌ أُخرى : أمَرَ بِالصَّلاةِ وَالزَّكاةِ ، فَمَن صَلّى ولم يُزَكِّ لَم تُقبَل مِنهُ صَلاتُهُ . . . . [١] خداى عز و جل به سه چيز فرمان داده كه سه چيز هم همراه آنهاست : به نماز و [همراهش ]زكات ، فرمان داده است . از اين رو ، هر كس نماز بگزارد و زكات نپردازد ، نمازش پذيرفته نمى شود . . . . نقش پرداختن زكات در بهره گيرى از آثار نماز ، تا آن جاست كه امام صادق عليه السلام مى فرمايد : لاصَلاةَ لِمَن لا زَكاةَ لَهُ . [٢] آن كه زكات ندهد ، نمازى ندارد . گفتنى است كه زكات ، در مفهوم عامّ آن ، شامل مطلق حقوق مالى ، اعم از