٢٣٣٩.پيامبر خدا صلى الله عليه و آله : رحمت خدا بر آن بنده اى كه با نيكى كردن به فرزندش و محبّت به او و الفت با او و تعليم و تربيتش ، وى را بر نيكى به خويش يارى كند!

٢٣٤٠.امام على عليه السلام : خوشا به حال كسى كه بر پايه طاعت خداوند ، با مردم الفت مى گيرد و مردم با او الفت مى گيرند .

٢٣٤١.امام على عليه السلام : گاه مضايقه همراه با محبّت از برادرت ، بهتر از بخشش توأم با ترش رويى است .

٢٣٤٢.امام على عليه السلام : چه زشت است بريدن بعد از پيوند ، و دورى كردن بعد از برادرى ، و دشمنى بعد از صميميت ، و زايل شدن الفت بعد از استوار شدن رشته آن .

٢٣٤٣.امام زين العابدين عليه السلام : حقّ هم كيشت [بر تو] ، حُسن نيّت و مهربانى با آنان است و نرمش با بدكردارشان و الفت گرفتن با آنان و اصلاح كردن ميان آنان .

[١] يا : «آدمى را از آمد و شدش و راه رفتنش و رفاقتش و همنشينى اش [با اشخاص] مى توان شناخت» . اين حديث در التاريخ الكبير (ج ٤ ص ٢٣٩) چنين آمده است : «من فقه الرجل ممشاه و مجلسه ومدخله ومخرجه مع أهل العلم ؛ از فهميدگى آدمى است : راه رفتن و نشستن و آمد و شدش با اهل علم» .[٢] در فيض القدير (ج ٢ ص ٨١) در شرح اين حديث ، آمده است : يعنى تا زمانى كه دل هايتان با قرآن الفت دارد ، به قرائت آن ادامه دهيد . به عبارت ديگر ، قرآن را با نشاط و آسودگى خاطر ، تلاوت كنيد ، و چون خسته شديد و يا فكرتان به چيز ديگرى جز قرائت مشغول شد ، به طورى كه فقط زبانتان قرآن مى خواند و دلتان جاى ديگر است و نمى فهميد كه چه مى خوانيد ، قرآن خواندن را كنار بگذاريد ، تا زمانى كه مجدّداً حال قرائت و حضور قلب پيدا كنيد . يا : تا زمانى كه در قرائت قرآن و تدبّر معانى و اسرار آن اتّفاق نظر داريد ، به قرائتش ادامه دهيد و چون در فهم معانى اش اختلاف پيدا كرديد ، رهايش كنيد ؛ چون اختلاف به جدال مى انجامد و جدال به انکار و در هم آموختن حق و باطل.