فرهنگ فقه فارسي - موسسه دائرة المعارف الفقه الاسلامي - الصفحة ٦٨٩ - ثريّا
ثبات
ثَبات: ايستادگى.
عنوان يادشده در باب جهاد آمده است.
خداوند در قرآن كريم مؤمنان را به ثبات در نبرد با كفّار امر كرده است؛(١)از اينرو، پايدارى در جنگ با آنان گرچه تعدادشان دو برابر مسلمانان باشد، واجب و فرار از صحنه نبرد حرام است،(٢)مگر آنكه در ايستادگى، ظنّ به هلاكت پيدا كند كه برخى در اين فرض، فرار را جايز دانستهاند(-->فرار). همچنين اگر شمار نيروهاى دشمن از دو برابر نيروهاى خودى بيشتر باشد، ثبات واجب نيست. البتّه اگر در اين صورت ظنّ به سلامت و عدم غلبه كفّار داشته باشد ثبات مستحب خواهد بود.(٣)
ثَبير -->كوه ثَبير
ثخانت
ثِخانَت: غلظت(-->غلظت)/ كلفتى(-->كلفتى).
ثريّا
ثُريّا[= پروين]:نام شش ستاره نزديك به هم.
از آن به مناسبت در باب صلات نام برده شده است.
از جمله ستارگانى كه براى قبلهيابى ذكر شده ثريّا است؛ بدين صورت كه اهل مغرب براى تشخيص قبله، ستاره ثريّا را هنگام طلوع در طرف راست و ستاره عَيّوق را در طرف چپ خود قرار مىدهند.
برخى گفتهاند: علامت يادشده براى اهالى مغرب، مانند حبشه (اتيوپى فعلى)