فرهنگ فقه فارسي - موسسه دائرة المعارف الفقه الاسلامي - الصفحة ٣٠٩ - تابعى
تابستان
تابستان: از فصلهاى سال؛ بين بهار و پاييز.
از آن به مناسبت در بابهاى طهارت، صوم، حج، نكاح و حدود سخن رفته است.
از جمله موارد نفقه واجب زن بر شوهر تهيّه لباس تابستانى براى او است(١)(-->نفقه). حدّ تازيانه در گرماى شديد مانند وسط روز در تابستان جارى نمىشود و اجراى آن در اين فصل به يكى از دو طرف روز (صبح و شام) موكول مىگردد.(٢)روزه گرفتن در سه روز از هر ماه (اوّلين و آخرين پنجشنبه ماه و اوّلين چهارشنبه دهه دوم)، مستحب مؤكّد است؛ ليكن تأخير انداختن آنها از تابستان به دليل گرمى هوا و قضا كردن آنها در زمستان جايز است.(٣)
امور زير در تابستان مستحب است: بسيار زدودن موهاى زايد بدن،(٤)رعايت فاصله با ديگرى هنگام نشستن به مقدار يك ذراع(٥)(-->ذراع)، مسافرت در شب و روز جمعه يا روز پنجشنبه(٦)و دادن فرصت استراحت قيلوله (نيم روز) به برده.(٧)
تابعى
تابعى: مسلمانى كه با يك يا چند تن از صحابه ملاقات يا مصاحبت كرده است.
تعداد تابعين ـ كه معمولاً در برابر صحابه پيامبر صلّى اللّه عليه و آله به كار مىرود ـ بسيار است و آخرين فرد تابعى در سال ١٨٠ هجرى قمرى از دنيا رفته است.(١)
در كلمات فقها گاه در مقام نشان دادن اجماعى و قطعى بودن حكمى به اتفاق صحابه و تابعين بر آن در مقام عمل در دوران مختلف، اشاره شده است؛(٢)گرچه قول و عمل صحابه و تابعين از نظر