فرهنگ فقه فارسي - موسسه دائرة المعارف الفقه الاسلامي - الصفحة ٤٨٦ - تشبّه
را به گردن مىآويزند).(٧)برخى احتياط را در ترك اين نوع تشبّه دانستهاند؛(٨)بلكه برخى قائل به حرمت آن شدهاند.(٩)
تشبّه به كفّار در رفتار ـ كه در ظاهر به آنان شباهت پيدا مىكند هرچند انگيزه فاعل، اين تشابه نباشد ـ مكروه است؛ بدين جهت در روايات از نماز گزاردن در جايى كه آتش افروخته مىشود مانند آشپزخانه ـ به جهت تشبّه به عمل مجوسيان(١٠)ـ و نيز پيش روى انسان يا مقابل عكس ذى روح ـ به جهت شباهت پيدا كردن به عمل بت پرستان و غير آن ـ نهى شده است.(١١)
تشبّه به متكبران در رفتار، به نهادن يك پا بر ران پاى ديگر هنگام نشستن(-->تربّع)و تكيه دادن در حال غذا خوردن و نيز تشبّه كهنسالان به جوانان در رفتار، مكروه است.(١٢)همچنين تشبّه كنيز به زن آزاد در پوشاندن سر خود در نماز بنابر مشهور كراهت دارد.(١٣)
تشبّه مستحب:تشبّه به معصومان عليهم السّلام و اولياى الهى در رفتار و افعال، امرى مستحب و ممدوح است؛ از اينرو پوشيدن لباس سفيد به جهت شباهت پيدا كردن به پيامبران، مستحب است.(١٤)
مستحب است حاجى در حج تمتّع بعد از تقصير(-->تقصير)به جهت تشبّه به مُحرم، از محرّمات احرام، مانند لباس دوخته و غير آن اجتناب كند. براى اهل مكّه نيز در ايّام حج، تشبّه به مُحرمان استحباب دارد.(١٥)
تشبّه اهل ذمّه به مسلمانان:سزاوار است امام عليه السّلام هنگام انعقاد پيمان ذمّه با اهل كتاب(-->اهل كتاب)با آنان شرط كند كه در پوشش، مركب، موى سر و كُنيه به مسلمانان تشبّه پيدا نكنند و در مظاهر يادشده بهگونهاى باشند كه از مسلمانان باز شناخته شوند.(١٦)