فرهنگ فقه فارسي - موسسه دائرة المعارف الفقه الاسلامي - الصفحة ٣٢٧ - تباين
هنگام دعا، ذكر، تلاوت قرآن يا استماع آن(٤)و نيز هنگام سعى(٥)(-->سعى)و وقوف در عرفه(٦)(-->وقوف)و در مصيبت امام حسين عليه السّلام(٧)امرى پسنديده و مستحب و داراى آثارى فراوان است.
(-->گريه)
تبانى
تبانى: قرار پنهانى دو نفر عليه فرد سوم/ توافق(-->توافق).
از تبانى به معناى نخست، به مناسبت در بابهايى چون تجارت و شفعه سخن رفته است.
حكم:تبانى محكوم به حكم امرى است كه بر آن تبانى شده است. اگر مورد تبانى امرى حرام باشد تبانى نيز حرام خواهد بود و اگر مشروع باشد، جايز است. از مصاديق تبانى حرام نَجش(-->نجش)در معامله است؛ بدين معنا كه فردى بدون آنكه قصد خريد داشته باشد بر اساس تبانى قبلى با فروشنده، براى كالاى عرضه شده قيمت بالايى پيشنهاد مىكند تا ديگرى بشنود و آن را با بهاى بيشتر بخرد.(١)
از موارد جواز تبانى اين است كه كسى براى ايجاد مانع از اِعمال حقّ شفعه(-->شفعه)از سوى شفيع با تبانى قبلى مال شريك را با قيمت بيشترى مىخرد و فروشنده پس از دريافت بعض ثمن، باقى مانده را ابراء(-->ابراء)مىكند. در اين فرض اگر شفيع بخواهد عقد را فسخ كند بايد قيمت كامل ذكر شده در عقد را به خريدار بپردازد.(٢)
تباين
تبايُن: از اقسام نسبت بين دو عدد.
در علم رياضى عدد در مقام نسبت سنجى با عدد ديگر به متساوى و مختلف تقسيم شده است. دو عدد مختلف يا متوافقاند يا متداخل و يا متباين. متباينين به دو عدد صحيح گفته مىشود كه جز بر