فرهنگ فقه فارسي - موسسه دائرة المعارف الفقه الاسلامي - الصفحة ٤٣٧ - تربیت
(-->تورّك)، و برخى ديگر آن را همان چهار زانو نشستن ـ كه در لغت آمده است ـ تعريف كردهاند.(٨)
تربّع هنگام قرائت براى كسى كه به دليل ناتوانى يا مستحب بودن نماز، نشسته نماز مىگزارد و نيز ـ بنابه قولى ـ در حال تشهّد، مستحب است.(٩)تربّع براى زن نيز هنگام تشهّد ـ بلكه در همه حالات نماز كه مىنشيند ـ مستحب است.(١٠)برخى تربّع را بين دو سجده و نيز در جِلسه استراحت(-->جِلسه استراحت)مستحب دانستهاند.(١١)از نظر فقهايى كه تربّع را غير از جلوس قرفصاء و معادل چهار زانو نشستن مىدانند، جلوس قرفصاء با فضيلتتر از تربّع مىباشد.(١٢)
از تربّع به معناى دوم در باب اطعمه و اشربه سخن رفته است.
تربّع هنگام خوردن بلكه در همه حالات مكروه است.(١٣)برخى تربّع مكروه را قرار دادن يكى از دو پا بر ران پاى ديگر هنگام نشستن ـ كه بسان نشستن پادشاهان متكبر است ـ دانستهاند.(١٤)
تربيت
تربيت: پرورش در جهت رشد و كمال.
از آن به مناسبت در بابهاى صلات، حج، تجارت، نكاح، صيد و ذباحه و لقطه سخن گفته شده است.
تربيت انسان:بعثت پيامبران، نزول كتابهاى آسمانى و تشريع شرايع و تكاليف، همه در راستاى تربيت انسان و هدايت او به صراط مستقيم عبوديت و نيل به هدف والاى خلقت، يعنى معرفت خداوند متعال و تخلّق به فضائل انسانى و دورى جستن از رذائل و خوى حيوانى است؛ چنانكه آيات و روايات متعدّدى بر اين حقيقت تأكيد دارند و اصولاً فلسفه تشكيل حكومت دينى و نصب كارگزاران شايسته و صالح در رأس امور، تشريع فرائضى