فرهنگ فقه فارسي - موسسه دائرة المعارف الفقه الاسلامي - الصفحة ١٥٣ - بهشت
تعدادشان از نصاب لازم در شهادت كمتر باشد بر آنان حدّ افترا و قذف جارى مىشود.(٩)
٢. ثبوت تعزير:افترا بر مؤمن ـ در موردى كه موضوع افترا حدآور نباشد ـ و نيز افترا بر اهل ذمّه(-->اهل ذمّه)موجب ثبوت تعزير است(١٠)(-->تعزير).
٣. بطلان روزه:افترا بر خداوند متعال، رسول خدا صلّى اللّه عليه وآله و ائمّه عليهم السّلام در حال روزه بنابر نظر گروهى از فقيهان موجب بطلان آن مىگردد(١١)(-->روزه).
بَهراء -->بنى تَغلِب
بهره -->سود
بهشت
بهشت: جايگاه نيكان و مؤمنان در آخرت.
از آن به مناسبت در بابهاى طهارت، صلات و حج سخن رفته است.
در اينكه انجام دادن عمل عبادى به قصد دخول در بهشت ـ بهگونهاى كه مقصود از عبادت بهشت باشد نه امتثال امر خداوند از اين جهت كه امر او است ـ در تحقّق و صحّت عبادت كفايت مىكند يا نه، اختلاف است. قول به عدم صحّت به مشهور نسبت داده شده است.
البتّه اگر داعى بر عبادت، امر خداوند باشد، ليكن بنده آن را وسيلهاى براى تحصيل ثواب و دخول در بهشت قرار دهد، عبادتش صحيح خواهد بود(١)(-->نيّت).
اقرار به حقانيت بهشت، واجب و انكار آن موجب كفر(-->كفر)است. اين اقرار از امورى است كه به ميّت تلقين(-->تلقين)مىشود.(٢)
درخواست بهشت بويژه در حالات زير مستحب است: در حال تعقيب نماز(٣)(-->تعقيب)، هنگام تلاوت آيهاى از قرآن كه متضمّن وصف بهشت و نعمتهاى