فرهنگ فقه فارسي - موسسه دائرة المعارف الفقه الاسلامي - الصفحة ٢١٧ - بین الطلوعين
در محدوده دو حرّه اختلاف است؛ ليكن ـ حتّى بنابر قول به حرمت ـ كفّاره ندارد.(١)
بين الطلوعين
بين الطّلوعين:مدّت زمان ميان فجر صادق تا برآمدن آفتاب.
از آن به مناسبت در بابهاى طهارت، صلات، حج، تجارت و نكاح سخن رفته است.
بحث مهم مطرح در فقه درباره بين الطلوعين اين است كه اين مدّت زمان از روز به شمار مىرود يا از شب؟ به عبارت ديگر آيا آغاز روز طلوع فجر صادق است(-->فجر)يا طلوع خورشيد؟ معروف و مشهور، قول نخست است، بنابر اين، روز عبارت است از مدّت زمان ميان طلوع فجر صادق و غروب خورشيد.(١)قول سومى نيز در مسئله وجود دارد كه با برخى روايات منطبق است و آن اين است كه زمان يادشده نه از شب به شمار مىرود و نه از روز بلكه زمان مستقل و جدا از شب و روز است.(٢)مدّت شب بنابر قول اوّل كوتاهتر از مدّت شب بنابر قول دوم است. در نتيجه زمان نيمه شب ـ كه آخر وقت نماز مغرب و عشا است ـ بنابر قول اوّل زودتر از زمان نيمه شب بنابر قول دوم مىباشد.(٣)
آغاز وقت اداى نماز صبح طلوع فجر صادق و انتهاى آن طلوع خورشيد است.(٤)زمان وقوف اختيارى(-->وقوف)در مشعر، بين الطّلوعين است.(٥)
اشتغال به تعقيب(-->تعقيب)بعد از نماز صبح تا برآمدن آفتاب(٦)و دعا كردن در بين الطّلوعين(٧)از مستحبات مؤكّد است. نيز مستحب است مباهله(-->مباهله)بين الطّلوعين انجام گيرد.(٨)در مقابل، خوابيدن،(٩)آميزش كردن(١٠)و نيز اشتغال به كسب و كار در اين وقت كراهت دارد.(١١)