فرهنگ فقه فارسي - موسسه دائرة المعارف الفقه الاسلامي - الصفحة ٤٤٨ - ترس
بگويد:{تَرَحَّمُوا عَلَيْهِ }(٣)(بر ميّت ترحم كنيد).
تَرخيص -->رخصت
تردستى -->شعبده
تردّى
تَرَدّى: سقوط(-->سقوط)/ پوشيدن ردا(-->رداء).
ترديد -->شك
ترس
ترس: بيم از وقوع امرى ناخوشايند.
از آن به مناسبت در بابهايى همچون طهارت، صلات، صوم، حج، حدود و ديات ياد شده است.
ترس از خداوند:ترس از خداوند ـ به معناى بيم از عدالت و عذاب او ـ در آيات متعدّد از صفات پيامبران، عالمان و مؤمنان شمرده شده است.(١)چنانكه خداوند در آياتى ديگر، كسانى را كه از او نمىترسند مذمّت كرده و چنين خصلتى را نشانه بىايمانى آنان دانسته است.(٢)
در روايات نيز بر تحصيل صفت خوف تأكيد و از گريه كردن براى خوف از قهر و عذاب الهى ستايش شده است.(٣)
آثار ترس:بر ترس از وقوع يك حادثه آثارى مترتّب است كه به نحو كلّى به آنها اشاره مىشود.
١. ثبوت حكم ثانوى:رفع حكم اوّلى و ثبوت حكم ثانوى در موارد زير از آثار ترس است:
ـ قطع نماز واجب، جايز نيست مگر در مواردى، از جمله: هنگام ترس از تلف شدن جان يا مال معتنابه.(٤)
ـ تيمّم، حكم ثانوى است كه ترس بر جان يا آبرو يا تلف شدن مال، در به دست آوردن يا استعمال آب، از اسباب مشروعيت بخشيدن به آن است(٥)(-->تيمّم).
ـ افطار روزه ماه رمضان بر زن آبستنى كه در آستانه زاييدن است و نيز زن شيرده