فرهنگ فقه فارسي - موسسه دائرة المعارف الفقه الاسلامي - الصفحة ٤٧١ - تسبيحات اربع
نخست، تسبيح، سپس تحميد، پس از آن تهليل و در آخر، تكبير گفته مىشود. برخى ترتيب يادشده را واجب ندانستهاند.(٥)
جهر و اخفات تسبيح:در وجوب آهسته خواندن(-->اخفات)تسبيح اختلاف است. بر وجوب آن ادّعاى شهرت، بلكه اجماع شده است.(٦)
عدول از تسبيح:عدول از تسبيح به حمد و عكس آن جايز است؛ هرچند برخى در جواز آن ترديد كردهاند.(٧)
شك در عدد تسبيح:در صورت شك در عدد تسبيحات ـ به تصريح بعضى ـ بنابر كمتر گذاشته مىشود.(٨)
در تشهّد:گفتن هفت بار{سُبْحانَ اللّه }پس از ذكر تشهّد، مستحب است.(٩)
در نماز استسقاء:در نماز استسقاء، هنگامى كه امام جهت خطبه بر روى منبر قرار مىگيرد، بعد از صد بار تكبير مستحب است صد بار تسبيح بگويد(١٠)(-->نماز باران).
تسبيح به معناى دوم:
تهيّه تسبيح از جنس تربت امام حسين عليه السّلام و شمارش تسبيحات حضرت فاطمه سلام اللّه عليها، بلكه گفتن هر ذكرى با آن و حتّى گردانيدن آن در دست هرچند بدون ذكر، مستحب است.(١١)
از انواع استخاره، استخاره با تسبيح است(-->استخاره).(١٢)
تسبيحات اربع
تسبيحات اَربَع:ذكر «سُبْحانَ اللّهِ و الحَمْدُ ِللّهِ وَ لا اله الاّ اللّهُ وَ اللّهُ اكبر».
از آن در باب صلات سخن رفته است.
تسبيحات اربع در ركعتهاى سوم و چهارم نمازهاى يوميّه خوانده مىشود(-->تسبيح).
گفتن سى يا چهل و يا صد مرتبه تسبيحات اربع در تعقيب نماز(١)(-->تعقيب)،