فرهنگ فقه فارسي - موسسه دائرة المعارف الفقه الاسلامي - الصفحة ٦٣٠ - تمجيد
بر تمتام، يعنى كسى كه از اداى حرف «تا» در قرائت نماز عاجز است يا آن را به حرفى ديگر تبديل مىنمايد، قرائت به مقدار امكان واجب است و واجب نيست نماز را به جماعت بخواند.(١)بنابر قول مشهور امامت تمتام براى غير همانند خود جايز نيست.(٢)برخى قائل به كراهت شدهاند.(٣)در صورتى كه تمتام قادر بر اداى حرف «تا» ـ هرچند به تكرار ـ باشد امامتش صحيح است؛(٤)هرچند بنا به گفته جمعى براى غير همانند خود كراهت دارد؛(٥)بلكه برخى قائل به عدم جواز آن شدهاند.(٦)
تمتّع
تَمَتُّع:حج تمتّع(-->حج تمتّع)/ بهره برى جنسى(-->استمتاع)/ ازدواج موقّت(-->ازدواج موقّت).
تمثال
تِمثال: صورت و شكل چيزى.
در اينكه تمثال از جهت معنا مترادف با صورت است يا صورت اختصاص به موجودات داراى روح دارد و تمثال اعم از آن است و يا برعكس، اختلاف است(١)(-->تصوير).
تمثيل -->مُثله
تمجيد
تمجيد: تعظيم و تكريم خداوند.
ذكر تمجيد در فقه در مقام تمجيد خداوند متعال است و مراد از آن ذكر پروردگار به اسماء و صفاتى است كه بيانگر عظمت، شرافت و عزّت او است. بنابر اين تمجيد الهى با ذكر اسماء دالّ بر وحدانيّت ذات حق و نفى شريك براى او و ديگر اسماء و صفاتى كه بيانگر علوّ، قدرت و جلالت حقتعالى است تحقق مىيابد، مانند{لا إلهَ إلاّ اللّه، اللّهُ أَكْبَر }،