فرهنگ فقه فارسي - موسسه دائرة المعارف الفقه الاسلامي - الصفحة ٤٧٣ - تسخير
از برخى، اعاده تسبيح از ابتدا نقل شده است.(٧)
تسبيح صغرى
تسبيح صغرى:ذكر «سُبْحانَ اللّهِ» در ركوع و سجود(-->تسبيح).
تسبيح كبرى
تسبيح كبرى:ذكر «سُبْحانَ رَبّى العَظيمِ وَ بِحَمْدِهِ» در ركوع و «سُبْحانَ رَبّى الأَعْلى وَ بِحَمْدِهِ» در سجود(-->تسبيح).
تسجيه
تَسجيه: انداختن روانداز بر ميّت.
تسجيه در اصل به معناى پوشاندن است و در كلمات فقها در باب طهارت در خصوص انداختن روانداز بر ميّت پس از مرگ او به كار رفته است.
تسجيه ميّت مستحب است.(١)
تسخير
تسخير: مطيع و رام كردن انسان، حيوان، جن، فرشته يا شيطان.
از آن در باب تجارت به مناسبت بحث از مكاسب محرّمه سخن رفته است.
تسخير اشياء گاه بر اثر رياضتهاى شرعى و بندگى خالصانه خداوند متعال و دستيابى به مقام ولايت و حقيقت عبوديت براى انسان حاصل مىشود؛ چنانكه در انبيا و اوليا سلام اللّه عليهم اجمعين، امر چنين است. در اين صورت شكّ و بحثى در آن نيست؛ ولى گاه از طريق رياضتهاى غير شرعى يا پارهاى اقدامات همچون دود كردن و بخور دادن برخى گياهان (دُخْنه) و خواندن بعضى عوذات (عزائم) به دست مىآيد.
تحصيل عمل تسخير از راه رياضتهاى نامشروع و شيطانى، به جهت حرام بودن مقدّمه آن، حرام است؛ ليكن در حرمت تسخير به وسيله اعمالى همچون دُخنه و خواندن عزائم اختلاف است. گروهى آن را از اقسام سحر برشمردهاند؛(١)ليكن برخى ديگر آن را از موضوع و حكم سحر خارج دانستهاند.(٢)بعضى ديگر هرچند آن را از