فرهنگ فقه فارسي - موسسه دائرة المعارف الفقه الاسلامي - الصفحة ٢٩٤ - پیامبران
پيامبر اسلام صلّى اللّه عليه و آله، برگزيده همه برگزيدگان جهان هستى و افضل جميع پيامبران الهى است كه علاوه بر برخوردارى از امتيازات و شئون ثابت براى نوع پيامبران(-->پيامبران)و نيز امامان معصوم عليهم السّلام(-->ائمّه)، از امتيازات و شئون ويژهاى برخوردار است.
اعتقاد به برترى رسول خدا صلّى اللّه عليه و آله بر ديگر انبيا، واجب و شهادت به نبوّت آن حضرت از اركان اسلام(-->اسلام)و انكار آن موجب كفر(-->كفر)و ارتداد(-->ارتداد)است.
گواهى بر عبوديت و رسالت پيامبر صلّىاللّه عليه و آله و نيز فرستادن صلوات بر آن گرامى در تشهّد نماز، واجب است؛(١)چنانكه دعا و صلوات بر آن حضرت پس از تكبير دوم نماز ميّت(-->نماز ميّت)بنابر قول مشهور، واجب است.(٢)صلوات بر پيامبر صلّى اللّه عليه و آله هنگام ذكر يا شنيدن نام يا كنيه آن حضرت بنابر قول مشهور مستحب است. برخى آن را واجب دانستهاند(٣)(-->صلوات).
نامگذارى فرزند به نام مبارك آن حضرت، مستحب است؛ ولى جمع بين نام و كنيه ايشان (ابوالقاسم) در نامگذارى براى يك فرد مكروه مىباشد(٤)(-->نامگذارى).
روزه گرفتن در روز ولادت (هفدهم ربيعالاول) و بعثت(٥)(بيست و هفتم رجب) و نيز زيارت آن حضرت از دور و نزديك، بويژه پس از فراغت از اعمال حج، مستحب مؤكّد و نشانه تماميت حج دانسته شده است.(٦)
كشتن دشنام دهنده رسول خدا صلّى اللّه عليه و آله درصورت توانايى و عدم خوف، واجب است.(٧)
دروغ بستن بر رسول اكرم صلّى اللّه عليه و آله در حال روزه بنابر قول منسوب به مشهور موجب بطلان روزه مىگردد.(٨)
(-->اختصاصات النّبى)