فرهنگ فقه فارسي - موسسه دائرة المعارف الفقه الاسلامي - الصفحة ٢٣٧ - پاپیون
پابرهنگى
پابرهنگى:بدون پاپوش بودن، بىكفشى.
از آن به مناسبت در بابهاى طهارت، صلات و حج سخن رفته است.
پابرهنه بودن در موارد زير مستحب است:
١. رفتن به مصلاى نماز عيد فطر براى امام و نيز بنابر تصريح برخى براى مأمومين.(١)
٢. رفتن به نماز استسقاء(٢)(-->نماز باران).
٣. صاحب عزا(٣)و كسى كه ميّت را در قبر مىگذارد(٤)و به قول برخى هنگام نماز گزاردن بر ميّت(٥)(-->نماز ميّت).
٤. زمان نشستن.(٦)
٥ . هنگام دخول كعبه.(٧)
٦ . حاجى، هنگام ورود به مكّه.(٨)
٧. كسى كه اوّلين بار حج مىگزارد، بلكه به قولى همه حاجيان، هنگام ورود به سرزمين مشعر(٩)(-->مشعر).
پاپيون
پاپيون: نوعى دستمال گردن به شكل پروانه.
از آن به مناسبت در بخش مسائل مستحدثه نام برده شده است.
بستن پاپيون و كراوات از آن جهت كه شعار كفّار و موجب ترويج فرهنگ بيگانه مىباشد، جايز نيست(١)و مسلمانان بايد از آن اجتناب كنند؛ ليكن بستن آن هنگام نماز موجب بطلان نماز نمىشود.(٢)