فرهنگ فقه فارسي - موسسه دائرة المعارف الفقه الاسلامي - الصفحة ٦٥٣ - توبه
حكم:توبه از اهمّ واجبات الهى است كه در قرآن كريم و روايات با تأكيد فراوان به آن سفارش شده است؛ بويژه براى مريض،(٥)هنگام نماز،(٦)دعا(٧)و زيارت معصومان عليهم السّلام.(٨)
از غسلهاى مستحب غسل توبه است كه پس از توبه از گناه انجام مىگيرد(٩)(-->غسل توبه).
خروج از توابع گناه:گناهى كه شخص از آن توبه كرده يا حقّى از حقوق اللّه يا حقوق النّاس را بر ذمّه او در پى نداشته و يا داشته است. در صورت دوم، حق يا از حقوق مالى است و يا از حقوق غير مالى.
در فرض اوّل ـ كه حقّى را در پى نداشته ـ صرف پشيمانى از گناه و عزم بر ترك آن كفايت مىكند. در فرض دوم (مانند موردى كه شخص، زكات يا خمس واجب خود را پرداخت نكرده يا مال كسى را دزديده يا غصب كرده باشد) واجب است آن را ادا كرده، به مستحقان شرعى يا صاحب مال برگرداند.
در فرض سوم (حقوق غير مالى) اگر از حقّ اللّه (حدود) باشد، مانند زنا و نوشيدن شراب، اظهار آن نزد حاكم شرع از جهت اجراى حد بر او واجب نيست؛ بلكه ترك آن افضل است و اگر از حقّ النّاس باشد همچون قصاص، بر او واجب است جهت اجراى قصاص يا عفو، خود را در اختيار صاحب حق قرار دهد.
البتّه خروج از توابع گناه، واجبى مستقل است و دخلى در صحّت توبه ندارد هرچند موجب كمال آن مىشود.(١٠)
آثار توبه:
١. بازگشت عدالت:ارتكاب گناه موجب زوال عدالت شخص مىگردد(-->عدالت). در نتيجه گناهكار از اهليّت تصدى مناصبى همچون امامت جماعت و جمعه، مرجعيت و شهادت كه عدالت در آنها شرط است، مىافتد؛ ليكن توبه از گناه سبب بازگشت عدالت و اهليّت پيدا كردن توبه كننده براى تصدّى مناسب ياد شده مىگردد.
بنابر مشهور اظهار توبه نزد قاضى از سوى فرد مشتهر به فسق براى پذيرش شهادت وى كفايت نمىكند؛ بلكه بايد زمانى بگذرد تا استمرار و مداومت