إرشاد القلوب ت مسترحمی - دیلمی، حسن بن محمد - الصفحة ٩١ - باب سى و پنجم در توكل بخداوند
پس هر كس بخواهد كه خداوند روزى او را از جايى كه گمان ندارد برساند بايد باو توكل داشته باشد.
و منقولست كه وحى رسيد بحضرت داود ٧: هر بندهاى كه بمن توكل كند و چشم بغير من نداشته باشد تمام امور او را كفايت ميكنم و روزى او را به آسانى ميرسانم اگر چه تمامى اهل آسمان و زمين با او دشمن باشند و با او مكر و حيله كنند.
و حضرت امير المؤمنين ٧ ميفرمايد: كسب و معاش شما زنهار كه شما را از عبادت خداوند باز دارد (زيرا خدا ضامن روزى شما است) و بايد باو توكل كنيد، و توكلكننده كسى را گويند كه از كسى چيزى سؤال نميكند و ردّ احسان هم نمينمايد و چيزى را امساك و پس انداز نميكند از ترس اينكه مبادا روزى فقير شود.
و سزاوار است براى كسى كه بخواهد طريق توكل را بپيمايد بايد در نزد خدا مانند ميّت در نزد غسال باشد كه بهر طرف بخواهد او را ميگرداند (يعنى خود را در پيش قدرت خدا ميّت ببيند و جميع حركات و سكنات خود را از قدرت خدا بداند) چنان كه رسول خدا ٦ ميفرمود: يكى از صفات مؤمن اينست كه راضى است به آنچه كه خداوند براى او پيش مىآورد خواه آسان باشد و خواه سخت و مشكل.
و حقيقت توكل آنست كه آدمى فقط توجه و التفات و چشم بخدا داشته باشد.
و از اين قسم است توكل حضرت ابراهيم ٧ هنگامى كه وجود مقدسش را در منجنيق نهادند كه به آتش افكنند و جبرئيل باو گفت آيا حاجتى دارى؟ گفت با تو: نه، زيرا اعتماد بخدا داشت و اميد نجات