إرشاد القلوب ت مسترحمی - دیلمی، حسن بن محمد - الصفحة ٧٥ - باب سى و دوم در خشوع

و كافيست در مدح آن حضرت قول خداى تعالى كه ميفرمايد:

وَ إِنَّكَ لَعَلى‌ خُلُقٍ عَظِيمٍ‌[١] بدرستى كه تو اى پيغمبر حسن خلق بزرگى را دارى.

و مرويست (از حضرت صادق ٧) كه خداوند خطاب فرمود بحضرت موسى ٧ هيچ ميدانى كه چرا تو را برگزيدم بسخن گفتن با من (و بدون واسطه با تو سخن ميگويم) و تو را رسول خود قرار دادم و بسوى مردمان فرستادم؟ عرضكرد: نميدانم خدايا.

خطاب رسيد بجهت آنكه نظر افكندم بقلوب بندگانم و ظاهر و باطن همه آنها را ديدم و نديدم كسى را همانند تو كه قلبش خاضع باشد و در پيشگاه ما خود را ذليل بداند، لذا دوست داشتم كه تو را در بين آنها مقام بلندى دهم، زيرا من در پيش قلب خاشع و خاضع بندگان خود هستم.

و سزاوار است براى عاقل كه خود را بالاتر از ديگران نداند، زيرا عزّت در تواضع و تقوى است، و هر كه عزّت را در تكبّر طلب نمايد هيچ گاه نخواهد يافت.

و مرويست (از رسول خدا ٦) كه با هر كس دو ملك موكلست كه اگر تواضع و فروتنى كرد او را بلند كنند (و بامر پروردگار او را مقام رفيع دهند) و اگر تكبّر كرد و خود را بزرگ شمرد او را پست و ذليل نمايند.

و شرافت انسان بتواضع است، و عزّت در تقوى، و غنى و بى‌نيازى از مردم در قناعتست. و بهترين چيزى كه براى پادشاهان و اغنياء نيكو است‌

[١]. ٣- القلم