إرشاد القلوب ت مسترحمی - دیلمی، حسن بن محمد - الصفحة ٦٥ - باب سىام در حياى از خداوند
از حرام نگاه داريد، و بسيار ياد نمائيد مرگ و قبر را و پوسيده شدن و خاك شدن در قبر را، و كسى كه كرامت و بزرگى در آخرت را بخواهد بايد كه زينت دنيا را ترك نمايد، پس هر كه چنين باشد شرم داشته از خدا حق حيا و شرم داشتن را.
و مرويست (از حضرت أمير المؤمنين ٧) كه جبرئيل بر حضرت آدم ٧ نازل شد در حالى كه حيا و عقل و ايمان را همراه داشت، عرضكرد: اى آدم خدايت سلام ميرساند و ميفرمايد يكى از اين سه چيز را اختيار كن (آدم فرمود: كدام است آن سه چيز؟ عرضكرد: حيا عقل، و ايمان)، پس آدم عقل را اختيار فرمود، جبرئيل بحيا و ايمان گفت شما برويد، گفتند: خداوند بما أمر فرموده كه از عقل جدا نشويم.
و فرمود: حيا از علائم ايمان است، و ايمان ندارد و در خير و خوبى و سعادت نيست كسى كه حيا ندارد.
و مرويست كه خداى تعالى ميفرمايد: بنده من هر گاه از من شرم داشتى و حيا كردى عيوب تو را از مردم ميپوشانم و گناهان و لغزشهايت را از نامه عملت محو ميكنم، و در قيامت با تو هنگام محاسبه اعمالت مناقشه و سختگيرى نخواهم كرد.
و نيز مرويست كه خداى سبحان فرموده: بنده من هر گاه از من حيا كردى و از من ترسيدى تو را مىآمرزم.
و منقولست كه مردى يك نفرى را مشاهده كرد كه درب مسجدى نماز ميخواند، از او سؤال كرد چرا در داخل مسجد نماز نميخوانى، گفت: حيا ميكنم و شرم دارم كه داخل خانه خدا شوم و حال آنكه